- Ocean myśli niespokojnych -

Noce cieni...

2012-03-01T18:29:00.001+01:00

Okno mojego dawnego pokoju wychodziło na podwórze porośnięte krzewami starych lilaków otulających ciepłe, majowe noce zmysłową wonią. Ich białe, drobne kwitki niczym wiatraczki wirowały spadając na ziemię. Gdy już osypały się wszystkie dziadek zaśmiewając się żartował, że idzie zamieść śnieg z ogródkowej ścieżynki. Wiekowa jabłoń, która rosła tuż za szybą straszyła mnie cieniami powykręcanych gałęzi w wietrzne noce… czasami skrzypiała jak wieko trumny, innym razem trzeszczała złowrogo lub rzucała na boki przerzedzaną czupryną. Długie, gładkie firany rzeźbione językiem wiatru wślizgującego się przez uchylone okno przybierały kształty zakapturzonych mnichów, duchów i innych obrazów malowanych przez bujną wyobraźnię. Jako dziecko cierpiałem na bezsenność, nikt nie wiedział dlaczego, ja sam twierdziłem zawsze, że kocham noc bardziej od dnia, bo jest cicha, tajemnicza i pełna niezwykłości. Często wyskakiwałem z łóżka, które stało na wprost okna i siadywałem na parapecie. zanurzając się w marzeniach albo zrzucałem pościel na podłogę i tam moszcząc sobie wygodne gniazdko wyświetlałem na ścianie bajki ze slajdów, ileż było w nich piękna i magii. Podczas bardzo ciężkiej choroby, gdy przez długie tygodnie nie byłem w stanie zejść z łóżka, każdej księżycowej nocy bawiłem się cieniami rzucanymi poprzez układ dłoni, rąk i wycinanych z papieru za dnia rekwizytów. To były cudowny czas… ulotnego dzieciństwa.

Dla M.

2012-02-29T01:32:00.000+01:00

;

Pan P.

2012-02-27T00:31:00.001+01:00

Dobroduszny kolega A. obchodził dziś podwójną osiemnastkę. Zagorzały kolekcjoner nietuzinkowych świnek sprawił mi wiele kłopotu z dobraniem odpowiedniego prezentu.Cały wczorajszy dzień biegałem za upominkiem… i nic… zupełnie nic. Świnek różnej maści pod dostatkiem: porcelanowych, ceramicznych, skarbonek, pluszaków ale ani jednej wyjątkowej. Rano zrezygnowany i zastanawiający się nad możliwością opuszczenia tej zacnej urodzinowej imprezy wybrałem się na spacer. Pomimo silnego wiatru, słoneczko przyjemnie ogrzewało twarz. Wędrując po mrocznych zakamarkach opuszczonego lotniska przypomniałem sobie, że kiedyś, wieki temu jako mały hultaj lubiłem lepiłeć różne „cudaki” z gliny i plasteliny. W głowie zakiełkował pomysł i czym prędzej ruszyłem powrotną drogą zbierając po drodze bukiet badylaszków z pierwszymi baziami. W domu nie tracąc czasu wziąłem się za robotę. I tak po kilkunastu minutach powstał… no właściwe piękny, różowy prosiaczek, którego, biorąc pod uwagę cechy i przywary przyszłego właściciela ochrzciłem - „ Panem Pieprznym.” Wieczorem stojąc pod drzwiami solenizanta z naręczem puszystych badyli, wytrawnym winem pod pachą i różowym PP ukrytym w zdobnym pudełeczku nie byłem pewien czy wręczyć prosiaczka, ale szybkie naciśnięcie dzwonka rozwiało wszelkie wątpliwości. A był zachwycony !

Zanurzając się...

2012-02-25T16:29:00.000+01:00

Niegdyś podczas kąpieli uwielbiałem zanurzać twarz pod wodę. Stara, mosiężna wanna z uszczerbioną na krawędzi emalią była na tyle duża, że kładło się na dnie z wyprostowanymi nogami. Biorąc głęboki wdech zanurzałem się pozwalając, by głowa lekko opadła na dno. Oczarowany mieniącymi się na powiekach smugami światła przedzierającymi się przez powstałe na powierzchni zmarszczki, wsłuchiwałem się w bicie serca i inne zniekształcone, przytłumione dźwięki. Leżałem w tym magicznym podwodnym świecie tak długo, jak długo mogłem, zapominając czasem o wynurzeniu się i zaczerpnięciu powietrza. Nieraz otwierałem oczy i unosząc wyciągnięty palec tuż pod wodną taflę, tańczyłem na tej płynnej granicy opuszkiem malując przecudne zawirowania, zygzaki i węże. Ostatni raz zanurzyłem twarz i otworzyłem oczy mając naście lat. Długie włosy falowały niczym wodorosty barwiąc czerwienią wcieranej w nie wcześniej wilgotnej bibuły, krwawiły wraz z pękniętym sercem ranionym pierwszą, niespełnioną miłością.

Kropki Kreski - wizja 2

2012-02-21T17:52:00.000+01:00

Kropki Kreski - wizja 1

2012-02-20T01:32:00.003+01:00

Ostatnio mam pełną głowę obrazów i staram się przy każdej wolnej chwili je ilustrować. "Kropki Kreski" będą stanowić krótką serię szybkich rysunków.

Wciąż pieni się we mnie...

2012-02-19T16:08:00.002+01:00

Wciąż pieni się we mnie, kipi przeszłość. Przeszłość, która po tych wszystkich zebranych w sumę latach powinna przybierać jedynie kształt mglistych, pojawiających się raz po raz wspomnień. Wspomnień pozostawiających jedynie słony smak na wargach samotną, zbłąkaną łzą. Ale nie, ona jest ż y w a! Wciąż zatruwa krwiobieg mojego życia odcinając sercu dopływ szczęścia, płucom oddechu, duszy wytchnienia. Wciąż czuję się jak cień na bezbarwnej, wyblakłej fotografii zamkniętej pomiędzy czarnymi kartami starego albumu. W tej ciemności błądzę po omacku próbując znaleźć wyjście. Skulony jak ranny pies wylizuję wciąż jątrzące się rany. Tamta miłość wgryzła się w piersi jak wściekła bestia wyszarpując wszystko co piękne i choć tego demona ukrywającego się pod maską anioła, którego umiłowało serce dawno rozwiał wiatr… ja wciąż trwam w tym bólu. Codziennie od nowa próbuję wydrapać paznokciem dziurkę w skorupie, by wpuścić odrobinę światła i nadziei. Wiary w człowieka, w czystość serca i zwyczajne ludzkie ciepło. W bezinteresowność uczuć …w miłość, tą kreśloną piórem starych romantyków. Miłość wymarzoną w dzieciństwie, zapisaną na mapie gwiazd…tę wyśnioną…spełnioną… jedyną.

Przekleństwo Millhaven...

2012-02-17T22:00:00.002+01:00

Boskie wykonanie "The Curse of Millhaven" - Nicka Cave’a piosenki pochodzącej z albumu „Murder Ballads”, przez jedną z moich ukochanych, polskich wokalistek Kasię Groniec. Doprawiane wspaniałą animacją Bartosza Kulasa.

Pęknięta rura i ścienne opowieści...

2012-02-16T02:16:00.002+01:00

Gdy otworzyłem drzwi do pracowni …z a m a r ł e m!. Ociekające wodą ściany gubiły kawałki tynku, a na tafli, pod którą znajdowała się podłoga, unosiły się ozdobne papiery, rysunkowe bloki Cansona i wszelakiej maści kartony napęczniałe jak maślana bułka w mleku. Kolorowa rafia i bibuły przyozdobiły barwnymi smugami blat stołu. Spod sufitu, obok okna, tryskała woda na regały pełne materiałów do pracy: kleje, farby, pędzle, kredki, suche pastele, ołówki i inne dobra. Za oknem szalał wiatr ze śniegiem, a ja stałem oniemiały. Przybyła na miejsce tragedii, ze wsparciem złotej rączki, Sydonia pobladła przypominając clowna z czerwonym od zimna nosem i rozczochranym włosiem, wywołując u mnie atak głupawy. Po godzinnej niemalże interwencji hydraulicznej pęknięta rura została naprawiona, a ja zaparzywszy sobie kawę zabrałem się do roboty. Popołudniu dojechały na miejsce dwie dmuchawy mające podsuszyć najbardziej zalaną ścianę. Uporawszy się w połowie z pracą postanowiłem zrobić sobie przerwę. Kolejna kawa i pączki pieściły podniebienie. Przygnębienie szybko odpuściło, a ja sam, jak zwykle, znalazłem inspirację w całym tym zamieszaniu.

Podsychające ściany zaczęły snuć swoje niezwykłe opowieści.

Oto kilka z nich.

Krwiopij

Pan Straszny

Przerażacz

Duch panny Anny

Sen szalonego królika

Cosik i Mrówkojad


Czyściec

The Backwater Gospel

2012-02-15T00:32:00.002+01:00

Animacja cud, miód i orzeszki.

Projekt dyplomowy grupy studentów Duńskiego VIA University Collagee.

Żerca...

2012-02-13T22:39:00.000+01:00

Szybka praca inspirowana niezwykłym snem, wyśnionym podczas poobiedniej drzemki.


© NordBerd Żerca

2012-02-12T21:22:00.002+01:00

. Przebiegam mostem wspomnień, nad rwącą rzeką czasu w przeszłość. Zapominając o tym co teraz … o tym, że to teraz kształtuje to zaraz…za chwilę …za jutro.

.

Marznę...

2012-02-08T22:19:00.003+01:00

2012-02-07T02:11:00.003+01:00

.
nad ranem szelest zbrązowiałych konaniem liści
kruszy pod stopami kryształ tęsknotą myśli zmrożonych
mgły jak ślubny tren ogonem miękko za mną płyną
nad głową welon z poszarpanych wiatrem chmur kłębi się

purpurą akwareli z zagryzanych warg
maluję kwiaty
na bladym pergaminie stóp

na piersiach pąki zaciśniętych pięści
złożone w bukiet
nie rozkwitną już

nie

.

Nocą...

2012-02-03T18:10:00.008+01:00

Nocą za oknem pisała się bajka wirującymi, grubymi płatkami śniegu spadającymi leniwie niczym pierze z rozdartej poduszki. Biały puch osadzał się powoli na gałązkach wysokich iglaków. Okrywał szaroburości łąk najeżonych kolcami suchych badyli. Im więcej przybywało śnieżystości, tym więcej budziło się w sercu dziecięcej radości. Ochoty, by wybiec jak niegdyś i kulać się po chłodnej pierzynie. Obracać wraz z wirującymi śnieżynkami. Otrząsać z kryształków gałęzie wiszące nad głową. Niestety, przeziębiony organizm domagał się gorącej herbaty z leśnymi malinami wekowanymi latem. Przyczłapawszy z kubkiem zasiadłem wygodnie na fotelu i otuliwszy się kocem spoglądałem przez okno w przeszłość, gdzie w zdobionych kwiatami mrozu szybach wydrapywało się dziurkę, by wyjrzeć. W szczelinach wył wiatr, a na zewnątrz szalały prawdziwe śnieżyce. W pokoju spowitym ciepłym, pomarańczowym światłem wyzierającym spod abażuru nocnej lampki stojącej w kącie, na wielkim fotelu siedział dziadzio z dłońmi zaplecionymi na brzuchu. Siedział i snuł przepiękne opowieści. Babcia otulona papierosowym dymem, uśmiechała się spoglądając na dziadka z tą miękkością znaną tylko zakochanym. Uśmiechała się do nas, wnucząt skłębionych na dywanie u stóp dziadka. Uśmiechała się do mnie …poprzez obrazy zapisane lata temu znów spoglądała ma mnie, a ja na nią. Tylko mój uśmiech był nieco smutny, bo wiedziałem, że za chwilkę jej twarz się rozmyje.

Budzący emocje - Blu

2012-02-01T15:12:00.004+01:00

Blu to pseudonim włoskiego artysty, który nie ujawnia swojej tożsamości, mieszka w Boloni i działa na płaszczyźnie street artu. Zasłynął w 1999 roku, malując serię nielegalnych graffiti w zabytkowym centrum miasta i na przedmieściach Bolonii. Jego wielkoformatowy, charakterystyczny styl narodził się w 2001 r., kiedy to miast sprayów sięgnął po wałki i kije teleskopowe, co pozwoliło mu malować ogromne powierzchnie budynków, wtedy też powstawać zaczęły jego pierwsze, krótkie animacje.

Kilka lat później Blu, którego „nielegalna” działalność zwracała uwagę niosąc ze sobą niezwykłe wartości artystyczne, rozpoczął swoją wędrówka po świecie. Jego prace są ściśle powiązane z obszarem w którym powstają, dotykają nas samych, naszej przeszłości, ważnych zdarzeń historycznych… podkreślając wyjątkowość danego miejsca. Jego animacje, w które musiał włożyć wiele wysiłku, bo powstają poklatkowo (co przy tak dużym rozmiarze pracy z pewnością jest niezwykle trudne) szczególnie przykuły moją uwagę.

Blu: Berlin, Germany, 2007

Blu: Sao Paulo, Brasil, 2007

Zapraszam również na stronę Blu

Więcej cenionych przeze mnie artystów można zobaczyć Tutaj

Mdli mnie...

2012-01-29T22:21:00.004+01:00

A może ktoś z Was zechce pogłaskać mnie po główce za to, że zaspokoiłem dziś wróbli głód kruszynami chleba, że oddałem ulubiony kefir z owocami leśnymi i słodką bułkę bezdomnemu mieszkającemu w lasku, obok supermarketu w którym często robię zakupy. Może wynagrodzicie dobrym słowem trzymanie dłoni konającego, obcego człowieka albo oddanie w mroźną, styczniową noc własnej bielizny i butów radzieckiemu uchodźcy, który straszył bielą pośladków spomiędzy poszarpanych dżinsów. Może dostanę medal za ocalenie tonącego, za pieszczoty, pocałunki darowane w przypływie miłosierdzia. Za te wiaderka pełne żab, które wyciągałem z osuszonego, głębokiego basenu, by nie pozwolić im zginąć w palącym słońcu, za uratowane pisklaki, kotki, pieski i pszczoły. Za każde ustąpienie miejsca, przeprowadzenie przez ulicę i wnoszenie zakupów na piętro starszym osobom. Za nieprzespane, przepłakane noce nad maltretowaną ciotką i nad bezsensowną śmiercią z którą miałem na co dzień do czynienia w pracy. Może wróci z nawiązką zrozumienie, każde dobre słowo, poświęcenie, gest, miłość. Tylko czy to jest takie ważne. Każdy z nas czyni dobro, tylko większość nie obnosi… nie masturbuje się tym. Czytając pewnego blooga szarpią mną nieznośne mdłości od słodyczy, wszechogarniającej dobroci, szczęścia, radości i miłości. Za każdym razem choruję jakbym połknął wielkiego, różowego, ciężkiego od kremu i lukru torta i aż boli mnie głowa od tego pląsającego tupotu bosych stóp.

Przepraszam kochani, ale każdemu z nas ulewa się czasem odrobina żółci;D

W starej szafie - KdN

2012-01-24T22:31:00.002+01:00

Jakież to niezwykłe uczucie trzymać w dłoniach 111 lat odbitych na pożółkłych kartkach…kartach pamiętających jeszcze dotyk rąk i przywartych do brzegu ust tych kilku pokoleń kobiet. Stronicach nasiąkniętych potem, łzami i cichymi modlitwami. Gładząc zniszczoną, twardą okładkę starej książki wpisuję się tym dotykiem w przemijanie…

Książeczka ta jest jednym z najcenniejszych dla mnie skarbów "Starej Szafy" wymiary 12 X 18cm.

Nie dla ACTA czyli manifest osobisty (póki mogę)

2012-01-23T23:42:00.004+01:00

Jeśli 26 stycznia ACTA zostaną podpisane... Ze smutkiem, ale zdecydowanie zaprzestanę prowadzenie bloga, co wydaje się posunięciem oczywistym, zważywszy, że powoli zanikać będzie wolność słowa, a każdy nasz ruch będzie inwigilowany. Zaprzestanę korzystania z poczty i wszelkich komunikatorów. Usunę konta we wszystkich art-portalach. Jednym słowem zniknę z cyberprzestrzeni. Jestem silny - dam radę!...tak myślę, a może wyjdzie mi to na zdrowie:)

Na koniec, by rozluźnić nieco napiętą atmosferę przesłanie "Królowej Internetu"

Nie dla Acta!
Co możesz zrobić?
Podpisz petycję
http://www.petycjeonline.pl/petycja/nie-dla-acta-nie-zgadzam-na-podpisanie-umowy-miedzynarodowej/608

Napisz maila do premiera i reszty posłów
http://pokazywarka.pl/stopacta/
http://pokazywarka.pl/stopacta2/
http://pokazywarka.pl/stopacta3/

Pokaż, że nie jesteś obojętny, gdy są łamane podstawowe prawa wolności i prywatności!

.

Kolorowo...

2012-01-22T22:17:00.002+01:00

Dziś, pomimo tego, że męczy mnie od dni kilku grypa, obudziłem się , aż zabrzmi to dziwnie „wesoły”. Od wielu, wielu miesięcy, a odważyłbym się nawet rzec lat nie przepełniała mnie ta dziecięca radość, ciekawość i lekkość. Cały dzień śpiewam, tańczę i widzę świat w kolorach tęczy. Obawiam się, że umieram…

Na krawędzi...

2012-01-21T00:22:00.004+01:00

v Powrót do koloru i farb po szesnastu latach przerwy.

Na krawędzi

Akryl na płótnie

I coś dla ucha

Wszystko zastygłe...

2012-01-16T18:34:00.006+01:00

Wszystko zastygłe jakby w bezwładzie. Wskazówka sekundnika ociąga się niemiłosiernie wybijając swój koniec głośnym tyk. Powolnym Tik – tak ucieka życie. Nowa, zaczęta jeszcze w minionym roku praca czeka na dokończenie pokrywając się kurzem, nieprzejrzana poczta piętrzy się w skrzynce, a ja sam z coraz większą bezsilnością odmierzam czas długością brody. Lustrzane odbicie straszy szarością twarzy i smutkiem zmatowiałych oczu. Kawa nie smakuje, słodycze nie pocieszają, a alkoholu nie wystarcza by wyspać się. Nie chce się nic, zupełnie brakuje sił. A jutro jawi mi się jako ocean… nie do przebycia.

Oddechem Twym...

2012-01-07T19:09:00.003+01:00

Oddechem Twym w usta chwytanym łapczywie wypełniam się, nadymam, wznoszę i szybując jak balonik trącam grzbietem o błękitną rafę nieba.

All is Full of Love...

2012-01-06T18:07:00.001+01:00

Grudniowy...

2011-12-29T22:05:00.001+01:00

Znalazłem dziś w ogrodzie grudniowego nagietka. Niby niepozorny kwiat, a tak wiele radości obudził w sercu malując uśmiech na twarzy. Zatopiony w szkle cieszy wygłodniałe źrenice, ogrzewa żółcią duszę jak promienie słońca zziębniętą skórę. Przegania sypialni chłód. Boję się zanurzyć nozdrza w delikatne płatki…by nie opadły kolorowym deszczem przywracając szarości.

Drzewo...

2011-12-06T20:06:00.001+01:00

Rośnie na głowie z myśli niespokojnych drzewo posiwiałe, skąd sny kolorowe jak spłoszone ptaki z krzykiem odleciały, obsypując rzęsy deszczem piór z przestrachem wypadłych. Szumi to drzewo i chwieje się bełtając błękit nieba bezkresną czernią wszechświata. Zawiewa próżnię w otwarte okno duszy, gdzie w bezpiecznych okiennicach wyszarpał dziury demon ludzkich rąk… ból i strach. Dziury szczerzące się do światła zębami ostrych drzazg. Przygniata ku ziemi niemoc jak kamienny garb , a przemijanie rzuca na kolana gębą prosto w żółty piach. Wypluwam, krztusząc się i dusząc ziarnka dni z klepsydry warg i pluć tak będę, aż nadejdzie czas, gdy gubiąc ostatni krok padnę plecami na leśnego runa zzieleniały puch. A wtedy zwabiona upadku szelestem przyjdzie śmierć, po omszałych trupach jak po spróchniałych pniach. Przystając z naręczem dzwonków spojrzy oczyma płochliwej łani, zaśmieje się szumem traw, pochyli i złoży pocałunek na uchylonych ust kotarach. Pocałunek, co lekarstwem jest dla duszy, głowy i ciała.

Niespodziewajka...

2011-11-22T23:46:00.007+01:00

Ku mojemu wielkiemu zdziwieniu otrzymałem wczoraj od Neilii wyróżnienie, za cytuję:
"Nordbert - za ... no właśnie tu mam problem... za cudne słowem malowane przestrzenie... za szarpanie duszy...za nietuzinkowość... za bycie sobą".
Pięknie dziękuję :) było mi niezmiernie miło przeczytać te ciepłe słowa i zapoznawszy się z zasadami, postanowiłem je złamać, jak to ja :)... Nie będę nikogo wyróżniać, bo wszyscy, których poczytuję są wyjątkowi i zasługują na miłe słowo. Za to z czystego serca, każdemu z Was kochani przesyłam :-*

A tak poza tematem przez kilka ostatnich dni panowała u mnie taka aura (kocham!)
Zdjęcia dedykuję Neilii:)

W starej szafie - Kielich...

2011-11-19T15:17:00.002+01:00

Pokryty patyną, mszalny kielich spoczywający spokojnie pod grubą, lepką i ciężką pajęczyną, na strychu jednego ze starych klasztorów, postanowił opuścić dotychczasowe włości i zmienić właściciela. Los chciał, że wybrał właśnie mnie: wpadając w ręce szalonemu podróżnikowi, który nie wiedzieć czemu natychmiast pomyślał, że ten kielich i ja to idealny duet. Radość była wielka, bo jak wiadomo uwielbiam przedmioty z duszą. Po energetycznym oczyszczeniu i księżycowej kąpieli służy mi od wielu, wielu lat do spożywania wina przy szczególnych okazjach.

Budzący emocje - Bubug

2011-11-13T21:30:00.002+01:00

Dziś w "Budzących emocje" mam zaszczyt przedstawić niezwykłe, przepełnione magią i spowite aurą tajemniczości prace wybitnie utalentowanej koleżanki po żelowym fachu. Zapraszam na ucztowanie w imieniu swoim i Bubug.

Ogrodniarka

Nocą

Portret rodzinny

Kółko, krzyżyk

Julia i smok


Przymiarka © bubug Więcej prac Bubug można zobaczyć TU Inni z cyklu

I Will Survive...

2011-11-10T15:15:00.001+01:00

Ujarzmić demony…

2011-11-08T21:35:00.001+01:00

Dobro nie wyleczy zła które przychodzi od ludzi i przenika w głąb duszy. Nie zmyje chłodu ciepło dłoni ni miłość nie ogrzeje …nie wypali na popiół powrastanych w serce cierni. Z demonami przeszłości trzeba walczyć samemu, choć walka ta niekiedy na podobieństwo zmagań Don Kichota z wiatrakami. W tym szaleństwie człowiek wydziera kawałek po kawałku swoje „ja” brocząc smutkiem. Pieni goryczą z ust przygarbiony bólem. Zrywa bandaże, zdziera strupy, by wysączyła się trucizna. Mi po wielu, wielu latach udało się zagrzebać cienie przeszłości, choć przyznam, że raz na jakiś czas opuszczają swoje mogiły ukryte w mrokach zapomnienia, by pohulać po duszy i głowie uderzając w wisielczy ton. Chciałbym napisać, że życie zmieniło mnie, ale to nie ono, ani świat, tylko ludzie, a co gorsza najbliżsi, Ci umiłowani. Kiedy pęka przepełnione miłością serce,duszę rozrywa ból nie fizyczny, a nad głową wiruje czarna rozpaczy otchłań. Kiedy człowiek który był światem Twym i bogiem, z którym dzieliłeś życie, długie lata i powierzałeś w zaufaniu wszystko co masz najcenniejsze - czyli siebie, okazał się wilkiem w owczej skórze, bezduszną kreaturą spijającą nektar z kwiatu twych uczuć. Zapadasz się w dół mogilny ciałem, co trumną jest dla serca, a szaleństwo doń gwoździami. Niektórzy z nas jak łazarz przywróceni do życia szukają na nowo sensu , miłości i domu w drugim człowieku, choć z przestrachem i niepewności gestem. Nieufni jak zaszczute zwierze.

Zasupłani...

2011-11-06T21:29:00.002+01:00

Uderzamy w siebie jak spienione fale. Gwałtownie, eksplodując gejzerem. Opadając stygniemy powoli zapieniając ziemię solą żył. Zraszamy parasole pajęczyn kroplami potu i łez. Jak nacięte sosny broczymy żywicą nasienia. Przywarci do siebie lepkością warg i głodem ciał. Zasupłani. Krzykiem narodzin wplatamy się w ptasi śpiew. Jękiem konania wzbijamy jak gołębi puch lekkim słowa powiewem. Tkanki rozkładem przesiąkamy w glebę, by wystrzelić na wiosnę bielą rumianku, czerwieni makiem czy żółcią podbiału. Wdychamy i wydychamy niebo karmiąc się cukrową watą obłoków. Wypełniamy błękitny glob obracający się w nieczułej próżni. Jesteśmy częścią duszy tej planety. Wpisani na zawsze w wiatr, szalejące burze, ulewy, piasek pustyni i pędzący korowód pokoleń.

Noc Nawi...

2011-11-03T01:32:00.000+01:00

Nim położę się spać okadzę sypialnię białą szałwią. Zostawię w korytarzu miskę z wodą, szare mydło i czysty ręcznik, by nieczyste dusze mogły się obmyć. Na stole w glinianej miseczce miód i odrobinę słodkości, by zapewnić sobie ich przychylność ,a w samym oknie zapaloną świecę, aby te zbłąkane łatwo trafiały do domu, a tym nieprzyjaznym uniemożliwić wejście. Wiem, że dzisiejszej nocy spotkam się z najbliższymi, którzy odwiedzą mnie przybywając ścieżką snów.

Halloweenowo...

2011-11-01T00:46:00.002+01:00

Podszept...

2011-10-27T22:25:00.000+02:00

Szybki rysunek popełniony po wyrwaniu się z niespokojnego snu wczorajszą, późną nocą.

Po długiej przerwie...

2011-10-24T14:44:00.002+02:00

Po dziewięciu niemal miesiącach twórczej niemocy poczułem palącą potrzebę wydobycia z szuflady kilku zakurzonych żelopisów. Zapragnąłem przyzwolić błądzącej po kartonu bieli dłoni, by kreśliła rodzący się w głowie pomysł uchwycenia i zaklęcia na papierze Sydoniowej esencji, tej naturalnej magii, wewnętrznego piękna i dławiącej kobiecości, którą emanuje. Praca być miała imieninową niespodzianką. Niestety z powodu nieszczęśliwego wypadu, a raczej mojej niezdarności stała się prezentem nieco spóźnionym, gdyż pod koniec kilkudniowej dłubaniny, na samo niemalże jej zakończenie, szturchnąwszy łokciem kubek wylałem na blat gorącą kawę, która wsiąkając w papier rozmazała w kilka sekund cały mój trud. Następnego dnia, pomimo totalnego zniechęcenia postanowiłem przysiąść przy stole i ponownie zabrać się do pracy, w między czasie jednak zdążyłem zwichnąć sobie nadgarstek, co sprawiło, że praca powstała powoli i w bólu.

Sydonia

I na koniec utwór, który niezmiennie kojarzy mi się z M.

Budzący emocje - Jacek Yerka

2011-10-16T03:02:00.003+02:00

Kolejnym artystą, które chciałbym przedstawić w „Budzących emocje” jest Jacek Yerka (Jacek Kowalski) (ur. 1952 w Toruniu), artysta, malarz surrealista, projektant plakatów.


© Jacek Yerka The Epitaphy

From the abyss

Between Heaven and Hell

The walking lesson

The stone and brick

Summer in a city

The oceanic bathroom

Inni z cyklu

Księżcowy...

2011-10-13T02:49:00.008+02:00

Wiatr tłucze skrzydłami poszarpanych okiennic sypiąc zieloną łuską starej fary. Spomiędzy mgieł zalewających okolice domu wyzierają powykręcane szkielety drzew rozpraszające jarzeniowe światło stojącego w pełni. Gwiazdy spoglądają zimno na ziemię pokrytą guzami czarnych kretowisk, którą toczy jesienna zgnilizna. Na stole dostyga niedopita kawa. Po jej spienionej na brzegach tafli dryfuje topielec zbłąkanej muszki. Otwarte kuchenne palenisko zieje z osmolonej gardzieli chłodem. Zewsząd cisza i martwość. A ja przygarbiony na krześle pod oknem z odcieni samotności skręcam włókno wrzecionem spragnionych dłoni. Nim wstanie świt ukulam księżycowy motek. Wyplotę Ci z niego szalik… na zimę… na jesienną słotę. I z niespełnień szarej włóczki ciepłe rękawice, by Ci grzały dłonie w mrozy i śnieżyce.

Senność taka...

2011-10-06T00:44:00.003+02:00

Nic bardziej i dosadniej nie zobrazuje mojego stanu ducha w ostatnich tygodniach jak poniższy utwór :) ( podesłany przez Sydonię ).

2011-10-03T22:37:00.002+02:00

Październikowa aura rozpieszcza mnie do granic zepsucia. Temperatury iście sierpniowe. Zdawało by się, że poczciwa jesień stara się zadość uczynić za zimne, deszczowe lato. Spacerując po lasach wdycham łapczywie nozdrzami woń nagrzanych słońcem szyszek, rozkoszuje się ciepłem otulającym twarz, powiewem tańczącym we włosach, napawam barwami drzew, leśnej ściółki, upijam błękitem nieba na zapas. Trzaskające pod stopami suche gałązki i liście radują uszy pieszczotą szelestu. Czerwone kapelusze koźlarzy, rude rydze i żółte kurki zapełniają po brzegi pleciony z sosny kosz, którego nierówny, poczerniały grzbiet uchwytu pamięta jeszcze dotyk zmarłych przed laty dziadków. Stare drzewa, których kształty znam na pamięć łaszą się pod pieszczotą mych dłoni, co jak kołysanka umilają zapadanie w zimowy sen. Ich przerzedzone czupryny zdobione spinkami opustoszałych gniazd kołyszą się leniwie smagane ciepłym wiatrem… nawet woda spowolniła bieg... gdyby tylko czas zechciał tak zwolnić… choć odrobinę opóźniając powrót.

Tajemnice starych lasów...

2011-09-26T23:16:00.002+02:00

Głęboko w starych lasach niedaleko Bezdusza ukryte są widma przeszłości o których nikt już nie pamięta, a niewielu ma jeszcze okazję nacieszyć nimi oko, nim przepadną zupełnie skruszone zębami czasu. Cicho zduszone przez naturę, która okryje je kołdrą ziemi. Dziś opowiem Wam o przepięknym miejscu, którego całej historii niestety nie znam i pewnie nie poznam, ale spacer tam jest dla mnie zawsze niezwykłym przeżyciem. Pozostałości po starej niemieckiej wsi Glambek zachwycają zarówno położeniem jak i perełkami, które po niej pozostały. Jakże pięknie musiało tam być w czas jej żywota. Dookoła mnóstwo wodnych akwenów połączonych ze sobą strumieniami, teraz zarośniętych i zmieniających się w trzęsawiska. Małe wysepki na których rosną olbrzymie buki i kasztanowce. Pierwszym pomnikiem przeszłości są ruiny niewielkiego kościółka zbudowanego z polnych kamieni. W jego środku, ze sterty usypanych kamieni niczym poskręcane węże wypełzają korzenie starych drzew, które przypominają system żylny okalający serce starej budowli. Puste okna zieją samotnością, ale główna brama stoi nienaruszona zdając się zapraszać zagubionych wędrowców do środka.

Kolejnym klejnotem jest łączący dwie wyspy stary mostek, ograbiony niegdyś z płaskorzeźb zdobiących jego boki. Zawsze kiedy na nim przystanę i dotykam dłońmi kamienne brzegi zastanawiam się ile osób kładło w tym miejscu dłonie lub opierało łokciami, zapominając się na chwilę, oczarowani niezwykłością natury… ilu zakochanych spotykało się tu pod ukryciem nocy… ilu zachłystywało się na zapas energią tego miejsca w zimie swojego życia. Pokryta grążelami woda jest tak czysta, że widać najdrobniejszy kamyk wybijający się kolorem z dna. Przepływające po nim łódeczki liści kręcą się jak kolorowe bączki z czasów dzieciństwa. Okalające wodę trzciny i tatarak szumią czesane wiatrem, a wraz ze śpiewem ptaków i brzęczeniem owadów tworzą utwór doskonały. Człowiek chciałby tam stać tak… pozostać bez końca.

Następnie schowane wśród starych buczyn zapraszają szumem pędzącej wody pozostałości starego młynu, którego fragment dojrzeć można z drewnianego mostku przedłużającego ubitą drogę. Lodowaty strumień od lat przemierza swoimi korytarzami krusząc nieco stare mury. Rozbryzguje się radośnie zdobi kroplami porastającą każdy skrawek miejsca bujną roślinność. Migoczące w promieniach słońca łzy przypominają rozsypane diamenty, zgubione pośpiechem uciekającego złodzieja.

Między wyzierającymi spod mchu i liści fundamentów dawnych domostw dumnie stoi stara gorzelnia, której komin nie wiedzieć czemu wysadzili lata temu żołnierze. Wyrastające z ziemi stopnie wielkich schodów prowadzą w przepaść.

Na koniec zostawiłem miejsce wyjątkowe… znajdujące się obok powyszczerbianej potokami ulewnych deszczy brukowanej drogi prowadzącej niegdyś do wsi. Miejsce, gdzie olbrzymie pokrzywy i osty strzegą spokoju spoczywających tam, a pełzające po ziemi bluszcze i powoje otulają silnie pozostałości kamiennych płyt nagrobnych. By dotrzeć do serca starego cmentarza trzeba przedzierać się przez wysokie paprocie i tarasujące drogę pozwalane, pokryte mchem pnie i konary drzew. Obok suchy, martwy las ogromnych świerków zieje ciemną pustką i niepokojony zdaje się mroczyć nawet w najbardziej słoneczny dzień. Wiele nagrobków zapadło się w ziemię i z czasem porosło warstwą liści i roślin. Te pozostałe jeszcze przywracają pamięć o umarłych i wprowadzają w zadumę o przemijaniu.

I znów...

2011-09-22T16:24:00.003+02:00

I znów przejadam smutek. Z rozkoszą zatapiam zęby w miękkim pączku, wysysam dżem po czym powoli zbieram językiem słodki lukier z kącików ust. Masturbuję się smakiem, pieszczę słodkością, dopijam winem. Obok z talerza kusi kolorami i wonią puszyste, ciastkowe niebo. Długaśny eklerek z bitą śmietaną spogląda na mnie pożądliwie i szepce z francuska „zjedz mnie”. Jeszcze nie skończyłem, a już myślę czym będę pocieszać się dalej… przeglądam w pamięci zawartość lodówki. Wertuje wszystkie kuchenne szafki i szuflady. Szukam jak szczur. Skrzętnie jednak omijam lustro, by nie przestraszyć się odbicia, które ostatnio nabrało nieco krągłości. Nie żebym popadał w panikę… o nie…

Nad ranem pokusiłem się o wypiek według Sydoniowego przepisu ( tego kruchego ciasta, co to się do śliwek nie nadaje, a do jabłek jest idealne), oczywiście nieco go ulepszając ;P. Smakuje wybornie, a w połączeniu z gorącą kawą to niemalże stan nirwany. Sama Sydonia wyszeptała w uniesieniu, z pełnymi ustami… -mistrzostwo! No cóż, niektórzy są dobrzy w seksie, inni w kuchni ;P

Oto efekty :)

Bezsenność...

2011-09-20T02:57:00.007+02:00

Bezsenność… ale jeszcze gorszy jest stan w którym budzę się co chwila z ciężarem co jak kamień mogilny na piersi zalega. Deszcz przesiewa ciemność, wybija o dach smutne intermezzo. Zacichły rykowiska. Sny choć krótkie to intensywne… i niemal namacalne. Wstaje wyrwany z senności bezdechem i otumaniony lękiem. Spoglądam zza szyby w czerń rozmytą pomarańczowym światłem samotnej latarni, gdzie wiatr surfuje po morzu pożółkłej trawy, a wielki wóz przemierza jak co noc drogę po niebie na wschód. Lato kończy się. Stąpam bosymi stopami po grzbietach desek, wyczuwając spękania i wypaczenia tworzące się przez dziesiątki lat. Deskami pamiętającymi jeszcze kroki tych co odeszli - umarłych. Nalewam chochelką ze starego wysłużonego wiaderka studzienną wodę, nakładam na szyjkę czajnika gwizdek i czekam… czekam wsypując do kubka kawę. Nade mną cicho tyka zegar. Jest mi źle… bardzo źle, znów zapadam się w ten paskudny, mętny, stan… stan zawieszenia. Nieznośny chłód wgryza się w skórę. Nakładam ciepły sweter i wełniane skarpety. Snuciem wypełniam pustkę domu przemierzając ścieżki zdrapanych farb.

Podróże nocą...

2011-09-12T01:15:00.000+02:00

Uwielbiam podróżować samochodem nocą. Zwłaszcza zapomnianymi drogami, okrytymi konarami starych drzew, spomiędzy których przedziera się smugami jak przez dziurawy dach katedry światło księżyca. Kocham patrzeć na śpiące wsie. Pola spowite gęstą, mleczną mgłą z której wyłaniają się jak widma poszarpanych masztów strachy na wróble. Wdychać przez otarte okno wilgotne, nasiąknięte zapachem ziemi powietrze… trzepocące włosami jak wiatr pierzastą trzciną. Na skrzące się w świetle reflektorów ćmy, spadające niczym małe meteoryty gasnąc w ciemności. Mknąć przez głęboki, czarny las tańczących cieni o zagadkowych kształtach. Lubię gdy otwierają się bramy wyobraźni. Lubię ten stan serca, zachwyt, spokój i myśl smutną, że wszytko to jest chwilą… krótką chwilą… ale to właśnie z takich kruszyn składa się moje szczęście, moja wolność, moje życie.

Dzienniki Bezdusza - "Powrót Czarnej"

2011-09-07T13:47:00.008+02:00

22 – 28. 08.2011

Kolejny tydzień spędziliśmy w przemiłym towarzystwie Czarnej Loli i małego F.J., którzy to usychając z tęsknoty postanowili przybyć do Jaworza z wizytą po raz drugi. I choć nasz wspólny pobyt zmącili byli zakłócili inni goście bez zaproszeń, biletu i miejscówek, to i tak czas spędzony razem należał do bardzo przyjemnych, leniwych i spokojnych… tak, spokojnych bo Czarna jest osobą przy której się odpoczywa, a to dzięki pozytywnej energii emanującej z jej osoby. Podczas szalejących burz kisiliśmy ogórki rozświetlając płomykami świec ciemności powodowane kolejnym brakiem prądu. Oglądaliśmy filmy upchnięci całą czwórką w jednym łóżku, a właściwie piątką, bo jeszcze mościła sobie gniazdo między nami psina Halina. Walczyliśmy z paskudnym kaszlem Czarnej przy pomocy syropu z młodych świerkowych pędów i z cebuli na przemian. W między czasie zwiedziliśmy Kaliski ryneczek, sklep dla biedaków „Biedronkę”, gdzie to obkupiliśmy się w stempelki i dziurkacze dekoracyjne. Odwiedziliśmy też kawałek Stargardzkiego Lotniska – Kluczewo. Mały zaledwie fragment, gdyż zalane po ulewnych deszczach pasy startowe stały się nieprzejezdne, a na spacer brakowało czasu. Postanowiliśmy więc pocieszyć się kradzioną nieopodal z pola kukurydzą, która to okazała się niezjadliwa, bo sieroty nie zauważyły, że jest kukurydzą pastewną i gotowali… i byli by tak pichcili do usranej śmierci. Nie wiem dlaczego tak się dzieje, ale czas w doborowym towarzystwie szybko mija, choć człowiek stara się każdą upływającą minutę przeciągnąć choć o połowę dłużej. Zawsze też pozostaje ten niedosyt rozmów, wymieniany uśmiechów, chwil wspólnie spędzonych. Pożegnania są smutne, bynajmniej dla mnie, ale jest też w nich ukryta nadzieja na kolejne witanie i radość.

Dzienniki bezdusza - "Czternaście małp i naga prawda o mężczyznach!!! "cd.

2011-09-05T19:44:00.007+02:00

Wstałem człapiąc się w kierunku kuchni, gdzie ze sfatygowaną twarzą, drapiąc się po kroczu siedział drwal. Widząc mnie pojaśniał – zastanawiałem się czy to obecność mojej skromnej osoby wywołały w nim ten radosny stan, czy świadomość, że za chwilkę dostanie pod gębę lekko ściętą jajecznicę którą tak bardzo lubi: z dużą ilością cebuli i pieprzu, i gorącą kawę . Smażąc kurki przeklinałem drwala na tysiąc jeden możliwych sposobów. Widziałem oczyma wyobraźni jak siedzi skręcony bolesną biegunką na wychodku .

- Długo jeszcze? – wyrwał mnie z radosnych wizji zachrypiały, zniecierpliwiony głos.

Udałem, że nie słyszę, mieszając zawzięcie grzyby z cebulą.

- Norbercik, długo jeszcze!? – padło ponownie pytanie, tym razem głośno i dosadnie.

- Tyle ile trzeba, czyli mniej więcej 10 minut – odpowiedziałem spokojnie trzymając w ryzach niepohamowany, ostry jak brzytwa język z którego jestem znany. Wysiliłem się nawet na uśmiech.

- To dobrze, bo jestem strasznie głodny.-

- O będzie jajeczniczka, mniamci - zagadał K. ziewając i przeciągając się w kuchennych drzwiach, przyciągał uwagę bokserkowym namiotem.

- Ty Norbert, zobacz, taka mizerota, a jakiego ma ku…sa – wystrzelił drwal - można popaść w kompleks, nie?

- Ja tam nie mam kompleksu – odparłem – cieszy mnie taki, jakiego mam, a przeraża myśl, że mogłoby być gorzej.

K. spojrzał na drwala, na mnie i ponownie na drwala. Popukał palcem w czoło i wyszedł. Mieszając jajecznicą widziałem jak kłusuje po zroszonej trawie do kibelka. Rozłożyłem talerzyki, wyłożyłem chleb, wlałem w kubki kawę zbożową z mlekiem i podałem panom jajka. Dla reszty szykowałem stertę kanapek. Drwal pomlaskiwał nad posiłkiem i mruczał z wyraźnym zadowoleniem. Niebawem na śniadanie zwaliła się cała ekipa, dzieląc się na dwie grupy; jedna w kuchni, druga na zewnątrz przy stoliku. Chwilkę po śniadaniu czworo ochotników pojechało po zakupy.

Po mniej więcej trzech godzinach chłopcy wrócili z pobliskiego Kalisza z bagażnikiem alkoholu. Niestety, całą okrągłą sumkę, którą poprzedniego wieczoru „zarobiłem” wydali co do grosika. Po kilku wypitych na szybko piwkach zachciało im się iść na grzyby. Ok. pomyślałem sobie: pohasają po lesie, zmęczą się i będą w nocy spać jak zabici. Zaopatrzeni w plecaki, wodę, procenty, nożyki i koszyki ruszyliśmy w kierunku strumienia. Po prawej stronie drogi znajdujący się tor szkoleniowy wywołał w panach nagły napływ chłopięcej radości i niepohamowaną potrzebę zabawy tak silną, że nie myśląc długo rozpierzchli się po terenie wrzeszcząc jak szaleni. Jeden wdrapał się na bardzo wysoką ścianę ćwiczebną i wieszając się na samej górze machał radośnie nogami. Kilku wlazło w podziemny tunel z którego zaraz słychać było różne niecenzuralne słowa i krzyki… albowiem w labiryncie tym panuje całkowita ciemność i poruszanie się w nim polega na metodzie macania, a w bardzo wąskich korytarzach raz na jakiś czas wpada się w wykopane doły, tak na głębokość mniej więcej kolan lub pasa, w których znajduje się woda… a raczej cuchnąca breja przypominająca ją. Kolejni dwaj przeczołgiwali się między drutami kolczastymi i innymi zasiekami, a jeszcze inni uczepili się innego obiektu, huśtając jak małpy po rozwieszonych na łańcuchach oponach. A ja biedny żuczek stałem na drodze modląc się w duchu, by tylko nie nadjechała żandarmeria. Stałem i patrzyłem na dorosłych mężczyzn umorusanych, mokrych i szczęśliwych jak dzieci. Kiedy w końcu zdecydowali się zakończyć zabawę i powoli zbliżali do mnie. Szybciutko przeliczyłem czy aby wszyscy są i robiąc karcącą minę ruszyłem dalej. Chłopcy, o dziwo grzecznie szli za mną podziwiając okolice. Spokój jednak nie trwał długo, zaraz po przejściu na drugą stronę strumienia panowie wystartowali, każdy w inną stronę, kłócąc się między sobą o miejsce do zbierania. Wielokrotnie napominałem, by trzymali się blisko mnie, bo lasy te są duże, a oni kompletnie ich nie znają… oczywiście moje słowa na nikim nie robiły wrażenia. Natomiast na mnie piorunujące wrażenie robiły brutalnie podeptane przez szkodników kurki. Westchnąłem patrząc na skalę zniszczeń. Schyliłem się i zacząłem zbierać te jeszcze cudem ocalałe. Czym dalej brnęliśmy w las, czym więcej ubywało z plecaków piwa, tym bardziej chłopcy mieli problem z poruszaniem się i komunikacją. Stawali się nieznośnie marudni, smęcąc: a że bolą ich nogi, że gryzą komary, że nie ma grzybów, że nudno i że są głodni. Koszyki puste z wyjątkiem mojego i jeszcze jednego, którego właściciel kroczył dumnie z uniesioną głową. Szybko jednak zgasiłem jego radość wysypując zawartość koszyka na mech i tłumacząc poczerwieniałemu ze złości G., że te prześliczne grzybki to w większości szatany. Chłopcy, jak to chłopcy, natrząsali się z G., a sam G. spuściwszy głowę dreptał powoli uginając wysoką trawę. Powrotna przeprawa przez strumień okazała się dla niektórych zbyt trudną. Dość już zmęczony alkoholem J. poślizgnął się i wpadł do lodowatej wody wrzeszcząc niemiłosiernie. Dobroduszny G. wyciągnął rękę , by pomóc wdrapać się J. ale widząc to drwal wepchnął biedaka w zimny nurt. Drwalowi pomogli w kąpieli koledzy A. i M., którzy również mieli niefart i pozjeżdżali na tyłkach z nasypu do wody. W końcu w wodzie wylądowali wszyscy z wyjątkiem mnie, który to ja starałem się przebiec żółty, zdradziecki piasek podskakując jak sarenka. Byłem już prawie na górce, gdy poczułem silny uścisk wokół kostki prawej nogi. Zachwiałem się i poleciałem facjatą w piach, który natychmiast wypełnił mi usta i powchodził między zęby. Koszyk wypadł mi z ręki i widziałem w zwolnionym tempie jak wszystkie grzyby wysypują się dookoła. Coś, a właściwie ktoś ciągnął mnie do wody. Próbowałem się ratować wczepiając palce w podłoże, ale te tylko przeczesywały piasek pozostawiając głębokie bruzdy… ślady walki o przetrwanie. W akcie desperacji zacząłem krzyczeć, błagać kata o litość, ale ten niewzruszenie ciągnął mnie jak wór ziemniaków. Lodowata woda najpierw otuliła moje stopy, powoli zagarniała nogi, kiedy doszła do krocza poczułem jak zapiera mi dech… jak ciało ogarnia panika. Chwilkę po tym cały już znajdowałem się pod taflą, plącząc się w zielono – brunatnych porostach. Gdy się podniosłem śmiechom nie było końca.

- Który to ? – krzyknąłem. Pytanie właściwie nie potrzebne, bo podskórnie wiedziałem kto to zrobił.

Cała parszywa trzynastka wskazywała palcem na drwala zbierającego ze spodni pozaczepiane rośliny.

Nie myśląc długo rzuciłem się na drania, wskakując mu na plecy. Rosły chłop ani drgnął, a ja zawisłem oplatając ramionami jego szyję. Wiedziałem, że położyć tura nie będzie łatwo, więc postanowiłem posunąć się do małego podstępu. Złapałem zębami za opuszek ucha i zacząłem ciągnąć. Drwal zawył, zaczął się miotać jak opętany próbując strząsnąć mnie z pleców. Skąpana widownia huczała ze śmiechu. By nie spaść zacisnąłem nogi wokół pasa drwala, który próbował chwycić mnie od tyłu wielkimi łapami. Zginał się wpół, ruszając łopatkami w lewo i prawo, ale ja uczepiony mocno nie dawałem za wygraną. Puściłem ucho i chwyciłem drugie. Drwal krzyczał, podskakiwał jakby obsiadło go stado czerwonych mrówek. W końcu w jego pustej głowie zakiełkował pomysł, by paść plecami do wody. Poczułem jak przygniata mnie 120 kilo drwalowego cielska, jak powoli zapadam się w splątane zieloności. Woda zalała mi nos, zacząłem się dusić. W końcu walidąb przechylił się w bok uwalniając mnie. Wypłynąłem na powierzchnię łapczywie chwytając powietrze. W myślach dziękowałem dobrym duchom, że tym razem zapomniałem zabrać ze sobą aparat. Drwal stał na brzegu z nabzdyczoną miną. Chłopaki chlapali się radośnie, a ja zbierałem oblepione piaskiem grzyby z powrotem do koszyka. Przemoczeni ruszyliśmy w kierunku domu pozostawiając na sobą szlaczki z ociekającej wody i zielone, wodorostowe łatki. Dzień nie należał do ciepłych, wiatr wyziębiał otulone mokrymi ciuchami ciało, a chylące się ku zachodowi słońce nie dawało zbyt wiele ciepła. Gdy dotarliśmy w końcu do domu, natychmiast rozpaliłem w kuchni i piecu na parterze. Panowie pozrzucali z siebie szmatki i rozwieszając je po całym domu paradowali z przyrodzeniami na wierzchu, strasząc bladością pośladków. Podczas gdy ja nastawiałem gar ziemniaków i ubijałem schabowe, oni otworzyli 0,7 litra żurawinowej Finlandii. Jej kuszący aromat sprawił, że i ja nie dałem rady się oprzeć jednemu, a i w skrytości wyznam, że jest to jedna z moich ulubionych wódek. Na dwóch patelniach smażyły się kotlety, ja siekałem kiszoną kapustę na surówkę, panowie prowadzili kulturalne rozmowy polewając następną kolejkę, tylko drwal przysypiał oparty o ścianę na tak zwaną kurkę dziobiąc raz po raz głową w dół. Dziobał tak zawzięcie, że o mało nie przywalił głową w kamienną posadzkę. Któregoś wesołka wzięło na żarty i podłożył pod spadającą twarz drwala talerz z piankowymi, ciepłymi lodami ułożonymi w zgrabny stosik. Oblepiony kawałkami pokruszonej czekolady i słodką masą drwal otworzył oczy, a raczej odlepił sklejone powieki. Wściekły chwycił za pianki po czym zaczął je wcierać we włosy, rozsmarowując przy okazji po twarzy i szyi żartownisia. Przypadkiem oberwało się siedzącemu z boku. G., który nie myśląc długo chwycił za ketchup stojący od śniadania na stole i począł wyciskać go na wszystkich dookoła. No i zaczęła się ostra jazda bez trzymanki, powietrze przecinało dosłownie wszystko: woda, wódka, zapitka, ketchup, musztarda, próbowałem ukryć miskę z prawie już gotową surówką, ale przewaga napierających była zbyt liczna. Z lodówki kolejno uciekały, dżem, jogurt, śmietany, serki topione, mleko i zupa pomidorowa z dnia wczorajszego. Ze spiżarki zapasy w postaci mąki, cukru, kompotów, soków owocowych. Co chwila coś lądowało na mnie, ściekało, oblepiało. W ferworze walki tłukło się o podłogę spadające szkło, pourywane drzwiczki wiszącej szafki dyndały trzymając się ledwo na jednym zawiasie. Krzesła, stół i taborety porozrzucane po kuchni i pokoju, leżały najeżone do góry nogami. Wszystko pokrywał biały, mączny kurz. Powoli opadał też deszcz pierzy z rozerwanego, starego jaśka. Patelnie ze schabowymi paliły się zadymiając kuchnię. Panowie szarpiąc się rwali na sobie podkoszulki i mazali pianką do golenia. Trzech wariatów przytrzymywało leżącego na podłodze biednego J., a czwarty zgalał mu z piersi włosy. Dopali się również do moich akrylowych farb. W między czasie pojawił się ochroniarz P., lekko zdziwiony zarówno całą sytuacją i liczebnością gości, widząc moją minę głośno i stanowczo poprosił o spokój. Poruszeni jego obecnością panowie wstrzymali obroty. W drzwiach pojawiła się również przybyła po dwóch dniach nieobecności Sydonia. Wiedziała, spoglądając na mnie, że lepiej się już nie odzywać. Poprosiła tylko o kawę z mlekiem i drepcząc schodami na piętro rzuciła - miłego sprzątania. Gdy chłopcy w końcu ochłonęli i dostrzegli skalę zniszczeń z przepraszającymi minami zaczęli zbierać się w kuchni, a ja patrząc na nich, stałem nucąc sobie w głowie zapamiętany z dawnych lat kawałek „Piersi”. Wyszedłem z domu zabierając ze sobą butelkę wódki, miałem już wszystkiego dość… pragnąłem jedynie upić się i w spokoju spędzić tę noc. Nie obchodziło mnie już, co jeszcze wpadnie do głowy tym jakże poważnym panom na poważnych stanowiskach. Zaszyłem się na małym pomoście schowanym na końcu jeziora. Siedząc i popijając rozmyślałem o sobie, swoim życiu i myśli te smutne tylko pogłębiły podły nastrój. Piłem, piłem i nie wiem nawet kiedy odpłynąłem.

Ktoś szarpał mnie za ramię. Miły, ciepły, spokojny głos prosił bym wstał. Otworzyłem oczy i w rażącym świetle zobaczyłem rozmytą S. uśmiechającą się do mnie. Mój dobry Anioł- pomyślałem podnosząc z desek obolałą głowę. Całe ciało dygotało z zimna, wysuszone wargi i krtań błagały o kroplę wody. Skurczony żołądek męczył nudnościami.

- Chodź do domu. Zrobię ci gorącej, gorzkiej herbaty – zaproponowała S.

- Aż boję się tam iść – wychrypiałem.

- Chłopcy troszkę zaszaleli – uśmiechnęła się S. – sam wiesz, że w twoim towarzystwie wszyscy zapominają o wszystkim i dobrze się bawią. I bardzo Cię lubią, ba, uwielbiają, bo przy Tobie nie muszą udawać, ukrywać się i pilnować. Jesteś, jak to powiedział drwal ich „wolnością”. Całą noc martwili się o Ciebie i co chwilka przepraszali.

- Naprawdę?

- Seri, serio – odparła S. pomagając mi podnieść się.

Wchodząc do domu doznałem szoku. Na stole parowała gorąca kawa, obok talerz z kanapkami i dzbanuszek z żółtymi aksamitkami. Kuchnia posprzątana, ściany wyszorowane, szafka naprawiona. Z radia cichutko płynęła muzyka. Nie mogłem uwierzyć własnym oczom.

- Mamy Cię !!! – krzyknęli wyskakując z pokoju chłopcy. Przestraszony podskoczyłem, ale zaraz zacząłem się śmiać. Widok tych niepokornych paskud rozczulił mnie dogłębne.

Dzienniki Bezdusza - "Czternaście małp i naga prawda o mężczyznach!!!"

2011-08-30T18:04:00.008+02:00

Poniedziałek 22.08.2011

Mam dla siebie wolną chwilkę i choć nie jest ona tą wymarzoną bo kapie mi nosa, kicham i prycham, to jednak, mimo iż zabrzmi to przewrotnie, jest wytchnieniem i odpoczynkiem. Rano dom opuściła niezapowiedziana, szalona, czternastoosobowa brygada różnej maści szaleńców płci męskiej. Wpadli sobie w piątek po południu na ognisko, grilla, piwko i pozostali byli tak, aż do dzisiejszego ranka. Nie żebym narzekał, użalał się, czy wypłakiwał- bardzo cenię sobie towarzystwo ludzi. Nie powiem, z początku było bardzo miło, roześmiana grupa gaworzyła przy ognisku, obok na grillu skwierczały kiełbasa, kaszanka, marynowana karkówka, pikantne skrzydełka, i grube plastry boczku. Nad głowami gwieździste niebo przecinały spadające raz po raz meteoryty, a przyjemny wiaterek smagał nagrzane ciało. Piwko chłodziło się w 6 metrów pod ziemią w lodowatej gardzieli studni. Było pięknie. Kolega P. grał na gitarze kawałek „People are strange”- The Dorsów. Zapachy pobudzały apetyt. Impreza rozkręcała się na dobre.

Pierwszy odpadł K., który zataczając się wyraźnie próbował przebrnąć na skróty przez wysoką trawę do sławojki. Nim zdążyłem zareagować zniknął tonąc w morzu falujących, zielonych źdźbeł. Pal go pięć, prześpi się, zetną go komary i wstanie - pomyślałem – ruszając za zmierzającym w kierunku strumienia panem J. Dopadłem go przy mostku, złapałem za koszulkę pytając gdzie się wybiera.

- Utopić – odparł.

Zacząłem się śmiać.

- W tym strumieniu nie dasz rady, co najwyżej przeziębisz się, bo woda tu zawsze lodowata – żartowałem. Szybko jednak przestałem zauważywszy, że chłopak płacze.

- Dlaczego? Dlaczego wciąż jestem sam? Dlaczego żadna kobieta mnie nie chce, przecież niczego mi nie brakuje. Mam ręce, nogi, co prawda urodę przeciętną ale nienajgorszą. Mam mieszkanie, dobrze zarabiam… więc czego, czego mi brakuje? Dobiegam trzydziestki i wciąż jestem sam – bełkotał.

- Nie zawsze znajdziemy odpowiedź na dręczące nas pytania, życie sunnie powoli swoim torem i uwierz mi, znajdziesz tą swoją połowę , a jak znam przewrotność losu to w momencie kiedy będziesz się tego najmniej spodziewał.

- Wierzysz w to – zapytał J. spoglądając na mnie.

- Gdyby było inaczej, nie odzywałbym się. Choć do domu, położysz się, odpoczniesz.

J. oparł się na mnie i zaczęliśmy powoli kierować się w stronę chałupy. Podczas drogi prowadził bezustanny monolog, że jestem jednym człowiekiem, który zna go na wylot, że mi dziękuję za wszystkie dobre słowa i rady dawane przez lata, że jestem jego najlepszym przyjacielem, że gdyby był gejem, zakochałby się we mnie bez pamięci i dbał jak o najcenniejszy skarb i takie tam różne. Kiedy mijaliśmy pijane towarzystwo, zauważyłem, że niedaleko stodoły dwóch panów prowadzi zaciekłą wymianę poglądów językiem pięści. Krzyknąłem by przestali, ale wołanie moje poniosło w las echo. Doprowadziłem kompletnie już rozklejonego J. do pokoju na dole, zamknąłem drzwi i podsadziłem na łóżku.

- Prześpij się spokojnie, a juro…jutro zobaczysz będzie piękniejsze.

- Przytul się do mnie proszę, nie chcę spędzić kolejnej nocy sam – wychrypiał.

Chciałem zaprotestować, ale jego widok w jakiś dziwny sposób chwycił mnie za serce, rozczulił, więc ułożyłem się obok. J przygarnął mnie do siebie ramieniem tak blisko, że czułem na karku jego oddech. Dziękuję – wyjąkał. Podczas, gdy jego wdech i wydech stawał się cięższy, myślałem sobie, spoglądając przez otwarte okno na wielki wóz, że wszyscy jesteśmy w ten czy inny sposób samotni, nieszczęśliwi, niespełnieni. Gdy zaczął pochrapywać delikatnie uwolniłem się z jego uścisku i cichuteniko wymknąłem z pokoju. Na zewnątrz zabawa na całego. Roztańczony, zalany drwal D. podleciał do mnie chwiejnym krokiem, chwycił silnymi łapami i ścisnął w pół. Poczułem jak wzbierają się we mnie mdłości, jak ściśnięte wnętrzności wołają o odrobinę poluźnienia z gorsetu drwalowych ramion.

- Norbert, chłopie kocham Cię! – zaryczał głębokim basem D. potrząsając mną w górę i w dół.– Ty jesteś zajebisty facet, rozumiesz? Daj, niech cię ucałuję.

Nim zdążyłem zaprotestować poczułem jak szorstki, dwudniowy zarost ściera mi skórę policzka sunąc powoli w kierunku ust. Zesztywniałem i uchyliłem głowę w bok ale drwal był nieugięty: zacisnął wargi wokół mych przysysając się jak glonojad do szyby akwarium . Po nieskończenie długiej chwili odkleił się z głośnym cmoknięciem, pozostawiając obrzydliwy posmak papierosa i zjadliwe pieczenie wokół ust. Uwolnił też z uścisku stawiając, a raczej puszczając na ziemię.

- znajdź sobie w końcu babę, albo podłapuj pień drzewa – wycharczałem łapiąc powietrze – a nie mnie kretynie.

- i za to Cię właśnie kocham! – zaryczał ponownie D. rechocząc w głos – choć spijemy browara, bo dobrana z nas para – zrymował jak zwykle – waląc mnie ciężką łapą w plecy.

Przy ognisku kolega G. i A., którzy jeszcze przed chwilą okładali się pod stodołą, teraz w stanie totalnego upojenia przywarci do siebie, chichoczą i prowadzą dialog w niezrozumiałym bełkocie. Kolega K. plastyk, ten sam co wcześniej zaginał w trawie, walczył dzielnie z nudnościami zdobiąc twórczo smuty, szary świat mozaiką swych wnętrzności… można by o nim rzec: artysta pełną gębą. W między czasie drwal częstował mnie spaloną na wiór, zimną już kiełbasą podniesioną z trawy i kolejną puszką Lecha. Lodowate piwko smakowało jak nigdy, w przeciwieństwie do spalonej śląskiej. Drwal przeżuwając skwarki mlaskał z wyraźnym zadowoleniem. Bokiem wargi ściekała mu ślina z kawałkiem czegoś, co przypominało namiękły chleb. Faceci to świnie - pomyślałem patrząc z niesmakiem jak zbiera spienioną mieszaninę językiem i wciąga powrotem do ust… tylko mały kawałeczek bliżej nieokreślonego pokarmu spadł w dół plącząc się w czarnych kudłach obrastających jego piersi.

- I jak się bawisz? – wyrwał nie z koszmaru cichutki i spokojny zawsze M.

- Wyśmienicie – odpowiedziałem uśmiechając się.

- Masz ochotę na spacer?

- Jasne - odpowiedziałem z entuzjazmem.

Pakując do plecaka kilka piwek, chipsy i paluszki dostrzegłem jak rosły drwal pada obok paleniska, gębą w piasek. Z przewróconej puszki wyciekało piwo, a znad zsuniętych lekko jeansów wyzierały blade pośladki. Nie myśląc długo zerwaliśmy z M. kilka żółtych wrotyczy i chichocząc wetknęliśmy bukiecik w zarośnięty rowek. Drwal ani drgnął. Trzech nagich wesołków pląsało radośnie oblewając się wodą z wiader, a jeden przysiadłszy na czubku śliwy wyśpiewywał, a raczej wył wilczą pieśń do księżyca. Zdziwiony kot Maurycy spoglądał wielkimi, żółtymi ślepiami na wczepionego w zieloną czuprynę drzewa wariata. Psinka Halinka robiła za odkurzacz wciągając te mniejsze, pozostałe na porozrzucanych talerzykach frykasy, a grubsze łakotki zakopując pod stodołą na później. Nietoperze szybowały nisko chwytając komary, a szalone ćmy gromadnie tańczyły wokół żarówki oświetlającej ganek. Wodą dostało się i mnie. Biały, mokry podkoszulek przykleił się do ciała. Zesztywniałe od zimna brodawki przebijały spod materiału czekoladowym brązem. Najwyraźniej pobudzeni tym widokiem panowie jednogłośnie okrzyknęli mnie „Miss mokrego podkoszulka 2011”podrzucając do góry i wbijając w ziemię widły wtórowali bym wykonał na nich taniec Go - Go. W radosnym amoku pobiegli po portfele, by dodatkowo zachęcić mnie pięćdziesiątkami… jeden nawet zamachał stówką. Pomyślałem sobie, a co tam raz się żyje i w ciągu niespełna 5 minut zarobiłem 400 zł, obdarowano mnie firmowym zegarkiem, breloczkiem i smyczą. Podczas wyginania się panowie wiwatując i entuzjastycznie krzycząc oblewali mnie wzburzonym szampanem. Jeden śmiałek nabrał ochoty na zlizywanie go ze mnie, ale jego zapał został szybko ostudzony prawym płaskim. Za co otrzymałem bonus od pana K. w postaci miesięcznej karty wstępu na siłownię i saunę. Któryś tam jeszcze poprosił o striptiz, ale dzięki Bogu rozeszło się bez echa, bo wesoła brygada znalazła sobie nową zabawę. Reflektory kilku aut rozświetliły półmrok i ciemne ściany lasu zatopione do połowy w mgle. Pomarańczowe światła kierunków pulsowały hipnotyzująco, zaryczały głośniki i panowie zaczęli bujać się w rytm muzyki. M. chwycił mnie za ramię i wyrwał z rozszalałej gromadki. Nim ruszyliśmy w kierunku jeziora, zamykając furtkę spojrzałem raz jeszcze z przestrachem na podwórko i dom modląc się, by jeszcze tu stał jak wrócę. Spacerując powoli asfaltówką w kierunku jeziora pomyślałem sobie, że znam M. od wielu lat, że jest bardzo mądrym, pełnym ciepła i spokoju człowiekiem, ale tak naprawdę nie wiele wiem o jego życiu.

-Jak tu pięknie i cicho – zagadał M. ściągając na pomoście martensy – zobacz na te gwiazdy odbijające się w czarnej tafli wody, dla takich chwil warto żyć… i ten wiatr śpiewający w koronach drzew i …

- i komary żrące niemiłosiernie po tyłku – przerwałem mu - to są smaczki i uroki.

Zaczęliśmy się śmiać.

Dłuższy czas siedzieliśmy w ciszy delektując się odgłosami lasu okrytego nocą, niepojącymi dźwiękami budzącymi wyobraźnię. Raz po raz z przybrzeżnych trzcin dochodził nas głośny chlupot rzucających się w wodzie drapieżników. M oparty o pomost na łokciach spoglądał w niebo. Na zawsze spokojnej twarzy dostrzegłem jakieś napięcie buzujące potrzebą wyrzucenia z siebie kłębiących emocji i wewnętrzną walkę o przełamanie. Postanowiłem mu pomóc i spytałem - co go trapi ? - podając kolejne piwo. Rozmowa była długa, poważna i bardzo osobista. Wiele zostało powiedziane… może nawet za wiele, ale dzięki temu sporo spraw zostało wyjaśnionych i nabrało sensu. Nie zauważyliśmy nawet kiedy zaświtało. Zbierając się w drogę powrotną raz jeszcze spojrzałem na M., wiedząc, że nigdy już między nami nie będzie tak jak kiedyś. Gdy dotarliśmy pod dom oniemiałem. Podwórko wyglądało tak jakby przeczesał je huragan.

Chłopcy Ci, co jeszcze byli w stanie ustać na nogach wyciągnęli swoje strażackie wężyki i poczęli gasić dzielnie żarzące się jeszcze ostatki w palenisku, pogwizdując radośnie. Jeden to nawet w ferworze akcji obsikał nogawkę drugiego, na co tamten odpowiedział i zaczęło się lanie na wszystko i po wszystkim. Kiedy już towarzystwo zostało ulokowane w każdym nadającym się do spania kącie cichutko na paluszkach przemknąłem schodami na piętro do swojego łóżka . Nim zdążyłem przysnąć obudził mnie zachrypiały głos drwala błagający o mocną kawę i jajecznicę z kurkami. A wszystko to jednak pikuś w porównaniu do kolejnych dni, ale o tym może kiedy indziej, bo troszkę jakby się rozpisałem, a poza tym piętro niżej w kuchni oczekuje na mnie przybyła przed chwilką Czarna Lola i mały F.J.

Cdn.

Deszcz, kolorowe stopy i wspomnienia...

2011-08-13T02:47:00.004+02:00

Dziś, a właściwie już wczoraj późnym popołudniem wybrałem się z psem na spacer dookoła jeziora. Mniej więcej w połowie drogi, kiedy zbierałem pyszne kurki niebo pociemniało, przybrało barwę stali mieszanej z brudny granatem. Grzmiało i dudniło złowieszczo jękami ścierających się ze sobą chmur rozczochranych. Nagle lunęło… zapłakało tak strasznie, że w ciągu kilku minut byłem zupełnie mokry, grube krople zalewały oczy, mokre ciuchy przylegały do ciała, a ja byłem szczęśliwy… przepełniony tym cudownym uczuciem wolności. Biegnąc w kierunku domu wskakiwałem w kałuże i rozbryzgując wodę dookoła chichotałem jak dzieciak. Kiedy już znalazłem się w chałupie szybko napaliłem w kuchni, przemarznięty rozebrałem się do naga i przysiadłszy na dziadkowej ławeczce obok grzałem się popijając pyszną, gorącą kawę. Najpierw rozbawiły mnie pomarszczone i ufarbowane od skarpet i trampek stopy w kolorze brązu i zieleni, potem skręcone w spiralki włosy na nogach, a gdy w końcu wzrok mój padł na krocze ubawiłem się do łez. To co powinno dyndać dumnie, skurczyło się mniej więcej do wielkości kciuka. Pomyślałem sobie - matko, a gdyby tak teraz stanął ktoś w drzwiach i spostrzegł, dojrzał, zobaczył, spaliłbym się ze wstydu… tak jak kilka lat temu podczas jazdy rowerem polną drogą z grupą znajomych, gdy wkręciła się mi w łańcuch nogawka rozrywając się na szwie aż po krocze… ale to nie poszarpana nogawka, ani wyzierające spod zawiniętych bokserek genitalia przyczyniły się do płonącej wstydem twarzy, tylko to, na czym ta twarz się zatrzymała, a dokładnie zatopiła w końcowej fazie upadku. Kiedy odkleiłem facjatę od jeszcze ciepłego podłoża i dostrzegłem w jakie gówno wpadłem, wiedziałem że nic mi już przed kpiną innych nie pomoże, ani ucieczka, ani płacz… więc uniosłem ją dumnie i odwracając się do przyjaciół z szerokim uśmiechem rzekłem – naturalne krowie, dla cery samo zdrowie!

Czarna Lola w Bezdusza progach...

2011-08-08T21:39:00.005+02:00

Czasami poznając nowych ludzi (choć zdarza się to raz na jakiś czas i niekoniecznie) odczuwamy głęboko pod sercem, że już gdzieś, kiedyś się znaliśmy. Spoglądając w oczy dostrzegamy w ich topieli nienazwaną, magiczną więź. Znaki czasu powiewające na pajęczynie przeplatających się ze sobą przeszłości i teraźniejszości. Znaki te, które zapisujemy dalej pierwszym uśmiechem, dotykiem, emocją, trącają delikatnie w rozedrgane struny duszy. Tak właśnie zagrało we mnie, gdy zawitała pod Bezdusza niebem Czarna Lola (zwyciężczyni mojego "zwariowanego" Candy). Spłynęły zeń wszelkie wcześniejsze obawy i niepokoje. Wraz z nią przybył mały F.J. Dom, który od wielu, wielu lat nie słyszał śmiechu dziecka jakby odżył, ożywiło się też moje serce i wspomnienia, że mały człowiek to radość, nieokiełznana energia i burza nastrojów. Cztery dni minęły jak krótka chwila… i choć nie udało nam się pokazać gościom tego co chcieliśmy, bo wszystko wysupłało się z więzów zaplanowania i pognało w pola, bagna i lasy. Było wspaniale… może właśnie dlatego, a może to zasługa podobieństwa dusz, podobnej wrażliwości. Wspaniale tak być przy drugim człowieku, niczego nie musieć, niczego nie ukrywać. Być po prostu sobą, a co najważniejsze- czuć się w jego towarzystwie dobrze. Nie ukrywam, że te dni wpisały się w listę najpiękniejszych wspomnień. Gdy wczorajszym późnym wieczorem granatowe Subaru niknęło w mgle zasmuciło się serce, zwilgotniały zielenie mych oczu, głos ugrzęzł w krtani… Ciemne, deszczowe chmury zalały gwiazdy…

Postanowiłem też wynurzyć się nieco z mroku i zaszastać swoim szkodliwym wizerunkiem ;)

Plejada Gwiazd od lewej: Ja, Czarna Lola, Sydonia i F.J poniżej psina Halina

Czarna i ja podczas obserwacji obiektu zainteresowań


a także bardzo żywej wymiany zdań w temacie: "ile sztuki jest w sztuce?".

oraz wymiany żelka

F.J i Sydcia przy celowniku


Pijana szczęściem Sydonia

Wszelaką pikanterię pozostawiam dla siebie ;P

Ps. Gocha... "tylko nam Ciebie było brak...

było brak...

o tak kochana - strasznie brak" ;*

Z tego wszystkiego zapomniałem od czego zacząć chciałem. Ano zostałem obdarowany cudnościami w postaci dwóch przeuroczych misiów. Niestety przedstawiam tylko jednego, udzieranego przez Czarną misia Melchiora:

i fakturowanym, akrylowym obrazem namalowanym podczas pobytu. Pędzla młodego, świetnie zapowiadającego się artysty F.J. pt. "Magia Serc".

Cukiereczek - losowanie

2011-08-01T00:39:00.004+02:00

Ostrzeżenie

Ludzi o delikatnych nerwach i słabym sercu uprasza się o opuszczenie tej strony, poniższy tekst może zawierać treści gorszące i drastyczne.

Minęła północ i jak zostało na cyrografie zapisane, a właściwie wyklinane, czas pociągnąć za wisielcze sznury i wylosować nieszczęśnika, któremu przypadnie wziąć udział w dwudniowej szkole przetrwania i hartu ducha pt. „Bezduszne noce z Humorem… tffuuu …Horrorem w tle!!!” i nasycić się możliwością obcowania z tamtejszą „Czarną gwiazdą” chyli mną. W programie są przewidziane atrakcje takie jak kołysanka wykonana przez Chór „ Czarny Bór” w składzie Sydonia, ja, leśniczy z pograniczy i psinka Halinka. Pieśń nucona będzie nad madejowym łożem w tym czasie testowanym przez szczęśliwca. Następnie akupunktura w żelaznej dziewicy i stymulująca dobre ukrwienie pieszczota batogiem. Do tego wiele, wiele innych przyjemnostek i zabiegów poprawiających nastrój i estetykę ciała. W nagrodę uczestnik otrzyma dyplom uznania, czekoladę i klapsa na gołą pupę. Oczywiście także obiecaną sesję zdjęciową o lekkim zabarwieniu erotycznym połączonym z groteską i totalnym brakiem wyczucia i smaku artysty fotografa i statystów czytaj Chór „Czarny Bór”. No i co najważniejsze wylosowany stanie się właścicielem jednego z żelowych arcydzieł mistrza wazeliniarstwa i tandety maestro Norbertto. Gdyby zdarzyło się, że uczestnik nie podoła i zaliczy glebę (czytaj gdy duch opuści ciało )i pozostanie tak zwany zezwłok pochówek gratis w przepięknie usytuowanej kwaterze 2 metry pod Gruszą , Wierzbą płaczącą lub Starym Dębem. Światełko i kwiatek gwarantowany w każdą pierwszą listopadową noc. W tę też noc bawimy się w odkop mnie i zagraj w kości lub na kościach. Sydonia jest wielce muzykalna i z każdego truchła coś wykrzesa...jest mistrzynią instrumentów dętych , wzdętych i wydętych. Do perfekcji opanowała grę na flecie, piszczałce i pałce. A i piekielna psina Halina nie pogardzi żeberkiem, piszczelkiem lub obszerną miednicą

Tak więc zabawę czas zacząć!!!

Nim jednak przejdę do losowania chciałbym przedstawić kilka folderowych fotek promujących kurort :P

Przestrzenny, wygodny pięciogwiazdkowy apartament dla "Kadry"

Klimatyzowana toaleta z podgrzewaną deską (gadżet działa mniej więcej koło 13:00 i tylko w słoneczny dzień) i łazienka w stylu " Ekko"

Lista strong ochotników :)

1. Czekolada z Gruszkami

2. Sydonia

3. Gocha

4. Eve – jank

5. Czarna Lola

6. Emma

7. Hds (rodzynek!!!)

8. Lafle

9. Czary mary

W godzinie duchów, dokładnie o północy odbyło się losowanie. Pod pieczołowitym nadzorem komisji gier i zakładów w składzie: Ja, Ja i Ja...

tak to wszem i wobec ogłaszam zwycięzcę :
A jest nim…jest Czarna Lola

Następnie losujemy jedną z prac kolejność według ich prezentacji na blogu:

Wylosowana praca to "Samotnia"

Zwycięzcy serdecznie współczuję i z głębi serca w krótkim streszczeniu rzekną: doczekać się nie mogę i do zobaczenia A wszystkim dziękuję za miłą zabawę

Wołam o sen...

2011-07-28T05:34:00.002+02:00

Za oknem deszcz przesiewa ciemność karmiąc źrenice szarym, ponurym świtaniem. W piersi kłębią się smutki, rozterki i niepokoje straszące widmem niepewnego losu przyszłych dni, miesięcy, lat. Obolałe ciało krzyczy o wytchnienie targane od wewnątrz olbrzymią siłą, która rozsadza stawy, naciąga mięśnie i jakby lawiną kamieni kruszy kości. A tymczasem ja w tej niewygodzie ciała, zamartwieniu ducha i bólu głowy wołam o sen… głęboki, spokojny sen.

Budzący emocje - John Bauer

2011-07-19T01:45:00.005+02:00

John Bauer ( 1882 – 1918) to jeden z moich ulubionych ilustratorów. Jego prace przepełnione są mistycznym duchem, baśniowym światem pełnym piękna, cudów i niepokoi. Zapraszam serdecznie do zapoznania się z jego twórczością.

Princess Tuvstarr

The Coronation of the Queen

Lena Held Up the Key

Alvida's window

Leap Elk

She Gave Her Petticoat to the Eagle

He found her hiding in a tree

You Mean this Magic Herb

..........

Odbicia...

2011-07-17T02:44:00.009+02:00

Od dziecka uwielbiałem wpatrywać się w odbicia, które stawały się dla mnie magicznymi światami. Obrazami żyjącymi własnym rytmem, światłem, kolorem, fakturą. Obrazami nieskalanymi przez szarą rzeczywistość. Być może i groteskowymi, takimi na które spogląda się przez palce, strasznymi i niepokojącymi. Kiedy pierwszy raz wziąłem do ręki aparat, (wówczas był to Zenit) postanowiłem wykorzystać moje zauroczenie tymi często mglistymi odzwierciedleniami. Powstało wtedy kilka fotek, które niestety po latach pozostały już jedynie w pamięci mojej… no i może kilku jeszcze osób. Dziś, teraz powróciły do mnie nadając nowy wymiar tejże fascynacji.

Zdjęcia, które będę prezentować z tej serii są czystymi, nieprzerabianymi, niefakturowanymi obrazami powstałymi poprzez odbicie w przeróżnych materiach takich jak; szkło, woda, metal... Serdecznie zapraszam do tychże moich skrawków odrealnionej rzeczywistości.

Bo odbicia zaklinają mnie jak stara pieśń…

Więcej można zobaczyć TUTAJ

Oczywiście Wszystkich chętnych na sesje fotograficzną serdecznie zapraszam :). Zgłoszenia lub pytania proszę przesyłać na nordberd@wp.pl

Jara Ofiara…

2011-07-14T02:17:00.002+02:00

I słało się. „Bogi moje” , bożki i żywiołaki zlitowały się nade mną, tym pełzającym po grzbietach desek starej podłogi małym robaku piszczącym o zmiłowanie. Niebo zaszło chmurami, z chmur pokapało, a ja mogłem wynurzyć się z nory i nacieszyć obcowaniem z naturą. Gdy wracałem usłyszałem w głowie jakiś głos. Szeptał natarczywie: złóż ofiarę… złóż ofiarę… najlepiej dziewicę. Czemu by nie? Będzie wesoło. Pomyślałem sobie: tylko skąd ja tu do diabła znajdę nietkniętą. No w sumie jest… Sydonia... co prawda z niej to raczej dziewica wątpliwej jakości! Ale co tam, myślę sobie, z braku laku dobry kit. Zacząłem przygotowywać się do łowu. W tym celu zebrałem:

- Starą rybacką siatkę szt.2

- Wojskowy sznur metrów 6

- Zachętę w postaci wafelków z nugatowym nadzieniem sztuk 10

- Tabliczkę pełnomlecznej czekolady z rodzynkami

-Orzechy z miodem

i taśmę na krokodyla

Gdy S. krzątała się po pokoju na piętrze, ja naciągnąłem na twarz czarne rajstopy, założyłem starą, zieloną pałatkę wojskową, noszoną niegdyś przez dziadka i zacząłem wdrażać plan życie, by zdążyć przed północą. Przyczajony za drzwiami spiżarki czekałem cierpliwie… długo nie musiałem. Zwabiona unoszącym się w powietrzu aromatem parzonej kawy, wątpliwa dziewica ukazała się w kuchennych drzwiach. Spojrzawszy na talerzyk wyściełany słodkościami zatrzymała się na chwilkę, westchnęła przeciągle i gnana nieodpartą pokusą wyciągnęła rękę po łakocia. W tym momencie zaatakowałem zarzucając na ofiarę sieci. Ciszę przeciął krzyk panny, a raczej upiorny jej wrzask przypominający ryk wydobywający się z gardzieli ogromnego jelenia. Ogłuszający i nie rokujący nic dobrego. Półdziewica zesztywniała, czułem jak napręża mięśnie kumulując w nich całą siłę, jak nabiera w miechy płuc olbrzymią ilość powietrza. Przycisnąłem się mocniej, by uniemożliwić jej… a raczej zminimalizować wszelkie ruchy mogące doprowadzić do oswobodzenia. Półdziewica wypluwając niecenzurowane słowa wyrzuciła w tył ręce jak drapieżny ptak skrzydła, strącając mnie z pleców. Nim zdążyłem ponownie unieruchomić S. uściskiem ciała, ta wykonawszy obrót wbiła mi szpony w piersi. Zawyłem jak kopnięty pies zginając się w pół. Kolejny skowyt i ból, tym razem wczepiła się paluchami w łeb i targała… trzepała nim jak marakasem. Pomyślałem sobie – Norbercie… łatwo nie będzie. Rozrzuciłem ręce w bok i na oślep, po omacku próbowałem chwycić drapieżcę za kłaki. Po nieskończenie długiej chwili udało mi się. Bestia krzyczy… ja krzyczę… pies szczeka. Bestia szarpie się niemiłosiernie warcząc i plując. Psina Halina wciska się między nas próbując rozdzielić. W końcu Półdziewica wypuszcza z uścisku mój łeb… ja również uwalniam jej czuprynę. Prostuję się i zamieram. Wiem, że to nie koniec. Z oczu jej wyziera wściekły demon, z ust sączy się ślina. Na ten widok przypomniał mi się stary, dobry film „Noc żywych trupów”. Na raz chce mi się śmiać, ale szybko opuszcza mnie humor gdy dostrzegam stopę zbliżającą się w kierunku krocza mego. Wszystko dzieje się jak na zwolnionym filmie. Widzę stopę, bliżej i bliżej. Przyglądam się starannie pomalowanym na bladą moccę paznokciom i… próbuję odskoczyć, przecież mam czas, tą sekundkę. Ale nie!!! Człowiek mój odmawia posłuszeństwa stojąc jak wryty. Wykop trafia celnie i gooool. Ajajajaj, co to był za strzał. Zginam się w pół z wiszącym gilem i łzawieniem z oka. Leżę na podłodze zwinięty w kłębek. Leżę i kwiczę. Kwiczę i czuję jak S. próbuje zerwać przyciasną rajstopę z mojej facjaty. Czuję jak nos upodabnia mi się do świńskiego ryjka, powieki boleśnie nasuwają się na czoło, a cała twarz zmierza uparcie w kierunku czaszki. Matko, myślę sobie, z głupiego żartu wyjdę oskalpowany i z gębą jak Quasimodo. Próbuję coś powiedzieć, ale naciągnięta do bladości górna warga i nasunięta na zęby dolna pozwoliły jedynie na wydobycie mizernego bełkotu. Przez głowę przelatują mi dziesiątki myśli. Szukam możliwości porozumienia się z S. …dania jej jakiegoś znaku, że „Ja” to JA!!! W końcu błysk …wysuwam z rękawa lewą rękę na której noszę własnej roboty bransoletkę… wysuwam i macham niczym tą flagą białą… macham i słyszę z jej ust

- Ty durniu!- i… i gwałtowne pukanie do drzwi. - Kuźwa myślę sobie co? Kto? - Przecież na tym końcu świata nie ma żywej duszy, nie licząc mieszkającego niedaleko leśniczego, ale ten o tej porze pewnie pokłada się w ramionach Morfeusza. Pocieszającym był fakt, że Sydonia rozpoznała, zaprzestała szarpania i zniknęła w korytarzu.

- Moniś, czy wszystko jest w porządku?- Słyszę głos znajomego ochroniarza, który opiekuje się obiektami wojskowymi.

- tak… wszystko jest ok. – odpowiada Sydcia radosnym głosem.

- Usłyszałem krzyki przechodząc… postanowiłem zajrzeć.

- Oj, to miło z twojej strony. Jak już jesteś to wejdź na kawkę. – zaprasza przymilnym tonem, a ja natychmiast łapię za pończochę.

Wchodzą do kuchni. Ochroniarz spogląda na S., na mnie …na mnie i na S. pytającym, zszokowanym wzrokiem. Ściągam oporną rajstopę, uśmiecham się miło do niego… i… czuję się głupio???

- Och tam… Szykujemy z Norbertem małą scenkę tematyczną dla dzieci, wiesz, tych od nas… jak obronić się przez zamaskowanym intruzem – Z wrodzoną sobie lekkością odzywa się S. wstawiając wodę na kawę i posyłając mi przeciągłe, triumfalne spojrzenie.

-Acha - mówi ochroniarz unosząc brwi - to ja w takim razie służę pomocą. -Merytoryczną oczywiście - dopowiada szybko, patrząc, jak gramolę się, z lekka obolały.

Nosferatu...

2011-07-13T15:05:00.001+02:00

Na zewnątrz pogoda jak marzenie. Niemalże bezchmurne niebo, ciepły wiaterek i całe mnóstwo słońca, a ja upadły na kolana błagam „Bogi moje” i żywioły o jego zaćmienie, deszcze, burze, czy gradobicie. O króciutką choć chwilkę możności pospacerowania w ten dzień poza mrocznymi ścianami domu. Siedzę przygarbiony jak gargulec w zacienionym pokoju na piętrze. Siedzę, strugam osikowy kołek przeklinając na wszelkie sposoby i odmiany przewrotny los. Próbowałem… naprawdę starałem się pobyć choć na chwilę na powietrzu, ale nie da się! Promienie słońca dosłownie palą mi skórę, pozostawiając w nieokrytych miejscach takich jak twarz, kark czy ręce paskudny rumień połączony z obrzękiem i nieznośnym pieczeniem. Oczy mam podrażnione i zaczerwienione. Czuję się jak wampir… wyklęty… przeklęty stwór jakiś… przemykając się wieczorową porą we mgle między śpiącymi drzewami i szybującymi bezszelestnie po niebie nietoperzami. Nosferatu jestem, nocy stworzeniem, a wszytko to wina dobrodusznej Cioci Doksycykliny… ale od początku. Trzy tygodnie temu, podczas miłej kąpieli w balii, przy trzaskającym w kuchni drewnie i lampce dobrego wina odkryłem na ciele maleńką, czarną kuleczkę nie większą od ziarnka maku. Miałem nadzieję, że nie jest to „to” o czym myślę. Obawy okazały się jednak okrutną prawdą. Pomiędzy ciepłymi fałdami moszny, krwią mą uraczała się bezczelnie nie proszona - nimfa … nimf ;) nie będę dociekał ważne , że upił. A krew wiadomo cenna i potrzebna… no i jakby nie patrzeć jemu też. Nie żebym żałował stworzeniu, niech się częstuje, pije do dna, ale ja boreliozie mówię - dziękuję!. Przez tego małego kleszcza szlak trafi miesiąc z kawałkiem wakacji. Czy już pisałem, że nie znoszę pajęczaków! Za sześć dni kończę blisko miesięczną kurację i zostaje jeszcze dodatkowy tydzień zakazu wystawiania się na słońce... Nie wiem gdzie się podziać, snuję się po domu jak cień. Marazm zasiadł na bezkrólewiu duszy poślubiając bliźniaczą siostrę mocy – niemoc. Oglądam przez ramy okna jak na monitorze cudowny świat; szumiący las, łąkę pełną odcieni zieleni przyozdobioną dywanami barwnego kwiecia... tańczących nad nimi motylami. Wsłuchuję się w śpiew ptaków, cykanie świerszczy i czuję jak ogarnia mnie tęsknota… za tym co ukochane, co sercu najbliższe, a teraz zakazane. I mam nieodpartą ochotę wbić w piersi kołek ten drewniany.

Poniżej moja mała przyjaciółka Syta Zofija :)

Mija rok...

2011-07-08T17:44:00.006+02:00

Niegdyś wpisywałem siebie w grube bruliony. Przelewałem na kartki najczulsze, najbardziej skrywane nuty zawieszone na magicznej pięciolinii mej duszy. Kiedyś malowałem sercem zbierając kolory palcem z tęczy uczuć, więcej się śmiałem, tańczyłem… i kochałem życie jak wariat…. witając uśmiechem nowy dzień. Spijałem każdą minutę niczym najsłodszy nektar. Niestety w pewnym jakże smutnym rozdziale pod wpływem impulsu wszystkie zapiski, wiersze, obrazy i zdjęcia zlizały z pamięci języki ognia, a ja sam wpadłem w czarną wirującą topiel. Gdy odbiłem się od dna i wdrapałem na brzeg obiecałem sobie nie wracać do tego wszystkiego i przyznam szczerze przez wiele lat trzymałem „ swoje ja” w ryzach, zagryzając zęby i udając, że tak naprawdę nie dzieje się nic. Ale nie można wyzbyć się siebie, wyrwać z piersi silnej potrzeby wyrażania. Nie mam w sobie aż tyle sił. Nie mam w sobie też aż tyle pesymizmu, by z walizką czekać na śmierć… tę najgorszą i najstraszniejszą z możliwych - śmierć duszy. Mija właśnie rok od pierwszego wpisu… czas leci nie ubłagalnie, a ja odnoszę wrażenie jakbym stał w miejscu, tylko odbicie w lustrze nakreśla drobnymi znakami pamięć o przemijaniu. Szydzi chochlikiem schowanym za błyskiem w oku. Blog powstał z myślą o pozostawieniu śladu… elektronicznego zapisu snów, przemyśleń, bolączek, samotności, lęków, pragnień, tęsknot i wspomnień. Takiej małej niteczki w ogromnej pajęczynie przeplatających się ze sobą przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Nie ma w nim przesady ani naciągania… jedynie zapisane fragmenty mojego życia i mnie. Powstał też po części z myślą o najbliższych, którym nie pozostałoby po mnie nic, a raczej niewiele. Przyznam, że przez ten rok nie raz chciałem zaprzestać pisania, ale zawsze wówczas nachodziła mnie myśl, że być może gdzieś tam jest taki ktoś, kto skrycie czytuje mnie…. i czuje podobnie jak ja. Że być może te moje słowa mają moc czarowania i zaklinania. Zmieniania na lepsze… być może.

No i żeby odrobinkę przecedzić smutek dzisiejszego wpisu, dodać koloru i smaku. Norbert na obiad robił dziś chłodniczek, i przy nieziemskiej, lawendowej woni rozsmakowywał się wśród łąk kwiecistych...

Miłego dnia Wszystkim życzę :)

Kiedy w końcu...

2011-07-02T17:25:00.006+02:00

Będąc dzieckiem często siadywałem na kamiennym parapecie spoglądając na przyozdobione cekinami gwiazd niebo. Patrzyłem na księżyc, wielki wóz, mieniącego się na czerwono Marsa i drogę mleczną zastanawiając się, czy gdzieś tam, w odległej galaktyce istnieje życie… a jeśli tak to w jakiej formie. Czy anatomią zbliżone jest do stworzeń zamieszkujących naszą piękną planetę Ziemię. Czy może te byty to forma czystej energii przybierającej kształt iskrzącej się kuli? Albo przypominające kolorowe smugi, czy też chmury cudowne twory z gazów. A może to coś czego nie jesteśmy w stanie zrozumieć? Tak, czy siak często zadawałem sobie to pytanie i rysowałem… gryzmoliłem na karteluszkach przeróżne cudaczne stwory. Pewnej nocy jak zwykle zasiadając na parapecie zapytałem w myślach – kiedy w końcu zabierzecie mnie do domu? Teraz śmieję się z tego, ale pamiętam tamten dzień i noc bardzo dokładnie. Byłem w trzeciej klasie podstawówki… w szkole jak zwykle na przerwie zaszyłem się w kącie i czytałem. W pewnym momencie podszedł do mnie jeden ze starszaków i zapytał czy zagram z nimi w piłkę, spojrzałem na niego lekko zdziwiony i odpowiedziałem, że szkoda mojej energii i cennego czasu na głupie i niczego nie wnoszące w moje życie kopanie w piłkę i bieganie za nią. Jeśli znajdzie jakąś logistyczną grę i zechce w nią pograć to zapraszam albo jak najdzie go potrzeba porozmawiania o egzystencji, przemijaniu lub śmierci. Spojrzał na mnie i wycedził przez zęby – kosmita. Przyznam ubodło. Dziwakiem byłem, nie zaprzeczam… zawsze wyrażałem się na swój sposób, ubierałem jak chciałem i robiłem co chciałem ( i tu wielkie podziękowania dla ukochanych rodziców za wyrozumiałość w moim względzie… szanowanie inności, sposobu bycia i autonomii oraz za wszystkie cudowne rozmowy, opowieści przenoszące mnie w inny świat, te uczące miłości do życia… do wszystkich jego form i te które wszczepiły we mnie wciąż palącą potrzebę zrozumienia… nieoceniania i poszanowania wszelkich odmienności, ale o nich wyskrobię kiedyś notkę ) Wracając do tamtego dnia pomyślałem sobie, że może tkwi odrobina prawdy w tym co powiedział starszak …jakby nie patrzeć odstawałem nieco od rówieśników i nie tylko. Dla nich byłem obcy… oni dla mnie nijacy, z wyjątkiem pewnej piegowatej dziewczyny z burzą loków na głowie.

Tak więc dziś, w Światowy Dzień UFO… przysiądę w Bezduszu przed domem i zapytam spoglądając w górę – kiedy w końcu….?

Poniżej kilka fascynujących piktogramów, które za każdym razem gdy się na nie natknę zapierają mi dech w piersiach...

Źródło

Popodziwiać więcej można Tu

No i muzycznie i wspomnieniowo ;)

Gra pozorów...

2011-06-30T15:38:00.004+02:00

To smutne jak łatwo oceniamy innych ludzi, po pozorach, wyglądzie, stylu ubierania, poglądach, wyznaniu, orientacji czy też kilku zdaniach zasłyszanych o nich od innych. Łatwo przyklejamy etykietki, chętnie szufladkujemy. Ale kiedy zdarza się, że osoba do której jesteśmy (tak naprawdę nie wiadomo dlaczego) uprzedzeni nagle pojawia się w naszym życiu i poznajemy ją bliżej, jesteśmy zdziwieni… jak bardzo się myliliśmy. Czasami żałujemy, że poprzez własną głupotę, czyjeś podszepty i nietolerancję tracimy możliwość obcowania z naprawdę cudownymi ludźmi. Ja już dawno wyzbyłem się takich uprzedzeń, bo każdy z nas ma prawo żyć wedle swoich przekonań i wyrażać się na swój specyficzny i niekoniecznie zgodny z oczekiwaniami innych sposób. Kocham ludzi za tę właśnie różnorodność. Kocham te wszystkie "Kolorowe Motyle"” i "Ptaki Ponuraki" bez których świat był nudny i nijaki. Czasami znajomi twierdzą, że jestem naiwny i łatwowierny, bo po mimo tego, że wiele osób oszukało mnie, wykorzystało i poraniło… zawsze do nowo poznanej osoby podchodzę z otwartym sercem. … tak będzie, tak chciałbym by było zawsze.

No i masz Ci Candy...

2011-06-27T02:08:00.023+02:00

I znów naszła mnie paląca ochota na Candy. W skład wygranej wchodzi dwudniowy pobyt w kurorcie Bezdusze i spędzenie miło czasu ze słodkim „cukiereczkiem chilli” - czyli… Mną . Płeć, wiek i status materialny zapisującego nie gra roli. W skład nagrody wchodzi: nocleg, wikt, opierunek, krótki kurs przetrwania w dziczy, szkolenie na Manitu , łowienie ryb i zbieranie owoców lasu . Miłe ( mam nadzieję) wieczorne rozmowy przy ognisku…lub lampce wina, na kocyku pod rozgwieżdżonym niebem. Wesołe przytupy przy swojskiej orkiestrze składającej się z niezwykle uzdolnionych świerszczy, rozrechotanych żab i piskliwych nietoperzy. Istnieje również techniczna możliwość skosztowania cukiereczka po wcześniejszym nadgryzieniu tudzież possaniu, czy też rozpuszczeniu ciepłem powstałym poprzez pocieranie i ugniatanie dłońmi . Bonusem za dobre zachowanie będzie możliwość przeżycie jedynej w swoim rodzaju, niepowtarzalnej i niezapomnianej sesji zdjęciowej . Wszystkich chętnych proszę o wpis pod niniejszym postem.Zasady gry są proste: umieszczacie (oczywiście wedle uznania i stopnia dobrego wychowania ;)) podlinkowaną, poniższą miniaturkę. Może być też jakieś miłe…podkreślam- miłe słowo o cukiereczku ( oczywiście nie jest to obowiązkowe) ;P. Jeśli nie jesteś blogowiczem wpisz adres e-mail Zanim wyrazisz wolę uczestniczenia w konkursie przeczytaj regulamin znajdujący się poniżej.

No i żeby nie było, że jestem żyłą do nagrody głównej i bonusa dorzucam jedną z moich prac wybraną drogą losowania :) Wszystkie nagrody rozlosuję 1 sierpnia chwilkę po północy :) Wszystkie sprawy związane z przyjazdem do uzgodnienia :)

Regulamin

1. Nie ponoszę odpowiedzialności za jakiekolwiek uszczerbki na zdrowiu psychicznym, fizycznym i moralnym.

2. Nie ponoszę odpowiedzialności za stan nadmiernego upojenia alkoholowego lub przejedzenia.

3. Nie ponoszę odpowiedzialności za być może istniejące prawdopodobieństwo uzależnienia się ode mnie lub stanu zwanego zauroczeniem.

4. Nie ponoszę odpowiedzialności za bóle brzucha i zakwasy powstałe z nadmiernego śmiechu.

5. Nie ponoszę odpowiedzialności za szok spowodowany moimi nocnymi zachowaniami będącymi poza świadomością (lunatykowanie, zachowania łóżkowo – pościelowe)

6. Uczestnik zobowiązany jest do bezwzględnego posłuszeństwa podczas długich wypraw w głębokie lasy i kąpieli w jeziorze w którym znajduje się tor szkoleniowy dla płetwonurków i korzystania z obiektów znajdujących się na poligonie.

7. Uczestnik zobowiązuje się dbać o czystość ekosystemu i zachowywać ciszę nocną poza obrębem domostwa, by nie płoszyć zwierzyny, szczekających koziołków zwłaszcza)

8. Przyjazd i powrót uczestnik organizuje w zakresie własnym.

9. Uczestnik musi mieć ukończone 18 lat.

Niebawem...

2011-06-23T23:04:00.008+02:00

Nim minie północ wezmę w bali gorącą kąpiel z kilkoma kroplami esencji lawendowej, następnie namaszczę wilgotne ciało olejkiem erotycznym sporządzanym przeze mnie na tę szczególną noc… Noc Kupały. Jak co roku, ubiorę się w lekkie płócienne spodnie i równie plecioną z płótna bluzę rozszerzaną do dołu, z szerokimi rękawami i kapturem. Bosy, pachnący, z latarenką migoczącą w ciemnościach wybiorę się milczący nad jezioro. Nad brzeg porosły tatarakiem, rdestem i miętą pieprzową, skryty pod ścianą starego lasu. Tam rozpalę niewielkie ognisko nucąc zapamiętaną z dzieciństwa pieśń… pieśń o ogniu … o jego mocy oczyszczania. Wrzucę w języki płomieni garść piołunu i zatańczę z dymem, uśmiechając się do księżyca i gwiazd… Zatańczę z duchami czającymi się w kniei… Zatańczę jak ćma w noc ciemną i wyzbędę się lęków poprzez włosy, skórą wypocę niespełnienia, krtanią wyśpiewam radość. A potem zerwę ciuchy i nagi zanurzę się powoli w wody czarnej otchłani, zanurkuję głęboko aż braknie tchu, i może dotknę dna, gdzie topielce bawią się odbiciami gwiazd. A potem wyjdę na brzeg oczyszczony i będę czekał… Czekał będę na Sydonię, by prześpiewać, prześmiać, przetańczyć Kupalnockę i wrócić drogą we mgle do domu nad ranem.

Jeśli chcecie, możecie wypróbować stosowany przeze mnie olejek:).

Należy wymieszać w jednakowych częściach esencję:

Szałwii muszkatołowej

Jaśminu

Róży

Ylang -Ylang

Kwiatu pomarańczy

Kardamonu

Jałowca

i Patchouli

mieszankę rozpuszczoną w olejku kokosowym wcierać w skórę, można również z powodzeniem stosować do masażu. Miłej zabawy :)

Passion...

2011-06-21T02:39:00.004+02:00

Dziś, a właściwie wczoraj, kiedy wraz z Sydonią odwoziliśmy goszczącą u nas przez kilka dni Czekoladę z Gruszkami zrobiło mi się żal, że te przepełnione śmiechem dni i przegadane noce tak szybko minęły.
-Niesamowite, że my ludzie krążymy wokół siebie jak planety przyciągając się i odpychając, nie wiedząc, nie umiejąc nazwać dlaczego? - pomyślałem machając na pożegnanie. Ten krótki czas połączył nas nićmi sympatii… nie przyjaźń to jeszcze, a tęsknota w sercu gniazdo już uwiła i uśmiech radosny na chwil wspomnienie twarz zdobi. A pomyśleć tylko, że gdyby nie pewien splot zdarzeń nigdy byśmy się nie poznali, nie mieli byśmy o sobie pojęcia…

Ale powracając do minionych dni, pomijając fakt, że z powodu trwających na poligonach ćwiczeń zmuszeni byliśmy zaniechać wielu spacerów, buszowań w kniejach i tuptań bosą stópką po miękkim mchu porosłym stare lasy i brzegi trzęsawisk… pomimo paskudnej pogody my nie traciliśmy ducha i smutek omijał nas wielkim łukiem. Objadając się i opijając kolejną kawą, herbatą czy też imbirem parzonym z miętą, cytryną i miodem biegaliśmy między jedną ulewą a drugą do chylącej się ku upadkowi drewnianej sławojki. Czas upływał nam na słodkim nicnierobieniu i czynił to w zastraszającym tempie. Niestety harce w stogu siana, nagie tańce podczas pełni i pykanie fajki pokoju zmuszeni byliśmy przełożyć na dalszy czas, ale za to mogliśmy ponazachwycać się całkowitym zaćmieniem księżyca ( nuuuda), strugami płynącego deszczu ( jeszcze większa nuda), porannymi odgłosami wystrzałów (fuck) i codzienną walką ze zmasowanym atakiem kleszczy ( jeszcze większy fuck).

Poniżej pozwolę sobie zaprezentować prace wystawiane w „Galerii Pasja” i robię to dla mojego ulubionego Wieśniackiego Artychy hdsa , aby liznął prawdziwej sztuki wielkiego miasta, a także miał skąd czerpać inspirację, wzorce, i natchnienie do dalszych swoich twórczych działań. Jednocześnie mamy cichutką nadzieję, że uda mu się dojrzeć i dobrnąć do takiego poziomu jaki jest prezentowany w powyższej galerii;) Oczywiście nie ukrywam, że czułbym się wyróżniony i przepełniony szczęściem, gdybym przy nadarzającej się okazji został obdarowany takowym Strusiem Jurusiem, czy też Kłosowłosą Venus z Recza. Hadeesea oczywiście pozdrawiam ciepło ;-D... Nie piszę już nic więcej, niech przemówi Pasja…

Zapiski z wyjazdu cd.

2011-06-08T03:10:00.005+02:00

Jaworze 30.05.2011.

Po wielu zimnych, wietrznych i deszczowych dniach w końcu nadszedł ten długo wyczekiwany słoneczny, ciepły ranek. Wokół domu wysprzątane, grządki obsadzone, drewno porąbane i poukładane pod gankiem. Dzień wolny. W powietrzu unosi się zapach skoszonej trawy… i to bezustanne bzykanie owadów i ptasie trele. Gorąca kawa smakuje jak nigdy, aż ma się ochotę zaparzyć jeszcze jedną i kolejną. I wszystko prawie doskonałe. Prawie, bo dookoła domu porozbijane wojsko, wystrzelone ku niebu ogromne anteny i ciągłe, wbijające się w mózg buczenie agregatów prądotwórczych. Drogą obok domu, co rusz przejeżdżają wojskowe gaziki, stary, amfibie i inny ciężki sprzęt. Teren bezustannie patrolują wozy żandarmerii wojskowej. Ciężko wyrwać się z domu i przemknąć niezauważonym na spacer do lasu, tam ćwiczenia, strzelanie i duże prawdopodobieństwo narobienia sobie niepotrzebnych problemów, ale udało nam się z Sydonią mając przy tym nieziemski ubaw i satysfakcję przedrzeć niezauważonym obok patroli i czmychnąć w stary las, by nazbierać świeżych pędów sosny na syrop, który w okresie grupy i przeziębień jest niezastąpiony, no i oczywiście, co najważniejsze, nacieszyć się chwilą sam na sam z przyrodą. Zacukrzone, aromatyczne pędy, puszczają już powoli soki w ogromnym słoju… ja tymczasem ja uciekam na kocyk, by zanurzyć się w kąpieli słonecznej i beztroskim lenistwie, a potem czekają mnie niemal orgazmiczne doznania przepływające poprzez podniebienie, a powodowane bukietami zmysłowych smaków kuchni szalonej Czarownicy Sydonii. Jak ćwierkały mi ptaki i popiskiwały nornice dziś na obiad pierożki tortellini z mięskiem i jajko na twardo nurzane w jasnym sosie z pokrzywy, aromatyzowanym czosnkiem, imbirem i szczyptą gałki muszkatołowej.

A potem, aż do wieczora idąc za przykładem wojaków, słodki odpoczynek po ucztowaniu.

Niezwykłe miejsca...

2011-05-22T21:27:00.005+02:00

Lotnisko - Kluczewo

Dziś chciałbym podzielić się z Wami niezwykłością pewnego miejsca, które często przemierzam odkrywając jego tajemnice podczas spacerów z psem…Miejsca, które niestety powoli popada w ruinę, jest rozgrabiane, a niebawem zapadnie w niepamięć, a na tym pięknym terenie wyrosną jak grzyby po deszczu nowoczesne fabryki, takie jak Bridgestone czy Cargotec. Niezwykłością tego miejsca jest anomalia sprawiająca, iż ilość dni mgielnych w roku wynosi tu zero…piszę oczywiście o opuszczonym Lotnisku w Kluczewie. Przyznam, że nie interesuję się militariami, ale niesamowicie działa na mnie energia tegoż miejsca…dająca dziwne poczucie spokoju. Pierwsze zabudowania lotniska powstały w latach 1925 – 1927 wybudowane przez lotnictwo niemieckie. Intensywnie rozbudowywane przed i w trakcie II wojny światowej. Po wojnie teren ten został przejęty przez Armię Czerwoną . Powstała tu Sowiecka baza wojskowa i była jedną z największych w Polsce zachodniej. Znajduję się tu 39 hangarów lotniczych i dwa pasy startowe na powierzchni 609 ha.. W 1992 roku ostatnie Jednostki Federacji Rosyjskiej opuściły ten teren, przekazując go administracji polskiej. Niestety znajdująca się tu baza paliwowa zanieczyściła glebę oraz podziemne wody stanowiąc bezpośrednie zagrożenia dla ekosystemu Miedwia. Stan równowagi ekologicznej nastał dopiero w 2004 roku, po ośmioletnim rekultywacyjnym działaniu na skażonym terenie. Do dziś można trafić w miejsca gdzie drzewa straszą brunatno-rdzawą korą, przeróżnymi naroślami i deformacjami…gdzieniegdzie ziemia wciąż przesiąknięta jest ropą, ale o wszystkim można zapomnieć kiedy swym wdziękiem czarują biało – fioletowe dywany fiołków upajając swą wonią. Dzikie róże i żółte kwiaty dziewanny. Myślę, że jest to też ciekawe miejsce dla poszukiwaczy skarbów i miłośników miejsc opuszczonych.

Poniżej mój pierwszy nieudolny filmik "Ku Pamięci";)

Nadciąga burza...

2011-05-19T21:35:00.008+02:00

Jaworze 15.05.2011

Nadciąga burza. Ciemnogranatowe, spienione niczym wzburzone morze chmury przepływają za oknem. Wiatr targa zielonymi czuprynami drzew, wygina je ku ziemi. Wyje w każdej szczelinie spękanych ścian. Ciężkie krople deszczu bębnią głucho o dach jak grudki ziemi o wieko trumny. Ściekają cienką strużką spomiędzy brakujących dachówek na strych, a następnie kapią z przegniłych desek na korytarz tworząc dużą kałużę. Stoję w niej po kostki. Jasne światło błyskawic rozświetla raz po raz półmrok panujący na piętrze ukazując przegniłe stropy – szkielet domu – i toczące go choroby. Utożsamiam się z nim… ciało me kruszy się, z każdym dniem mocniej rozpada się ta twierdza, to schronienie duszy. Czas płynie nieubłagany, pozostawiając w nas smutne skutki tego upływu. Stoję w tej zimnej kałuży na tym cmentarzysku, śmietniku życia… wypchanego po brzegi przedmiotami zbieranymi latami przez pokolenia. Pożółkłymi listami przewiązanymi na krzyż czerwoną tasiemką. Listami napuchniętymi od umarłych słów, spoczywających w szufladzie obok okazyjnych kartek pocztowych z wytartymi brzegami i wyblakłymi znaczkami. Stertami nie wyrzuconych gazet, książek walających się na strychu między dziesiątkami niepotrzebnych gratów. Wypchanymi po brzegi ciuchami szaf, szarych i ciężkich od kurzu, spomiędzy których niczym widmo straszy pajęczynami koronek pożółkła suknia niegdysiejszej panny młodej. Albumów ze zdjęciami, z których uśmiechają się do nas twarze zmarłych. W starych, mętnych lustrach tańczą widma przeszłości … a nade mną zawieszone w próżni wirują planety nieczułe na przemijanie, co wszystkiemu kładzie kres. Nieczułe na smutek, który tkwi we mnie drążąc duszę jak korniki stare drzewo.

Więcej można zobaczyć tu , a poczytać tu

Budzący emocje - Kamila K.

2011-05-07T19:35:00.004+02:00

Ssytykot

Kolejnym artystą, którego z przyjemnością chciałbym Wam przedstawić jest Sytykot. Prace Kamili działają na mnie niezwykle stymulująco, bawią mnie i wysyłają na powrót w przepiękny dziecięcy świat…przepełniony fantazją i kolorami. Więcej ozorem nie mielę tylko zapraszam na „ponazachwycanie”.

Kłamstwo...

2011-05-06T13:59:00.006+02:00

Zasiadłszy przy popołudniowej kawie, znalazłem chwilkę na nadrobienie blogowych zaległości. Na dłużej zatrzymał mnie wpis Czekoladki wprawił w zastanowienie i nagłą potrzebę wyklinania paru zdań na temat przez nią podjęty…

Kłamstwo traktowane jest przez nas jako zło, coś nieporządnego, niechcianego. Fakty jednak są takie, że pomimo tego wciąż kłamiemy, zasypujemy najbliższych i siebie samych drobnymi kłamstwami… okłamujemy dzieci na tysiąc sposobów, uznając że czas prawdy, czas poznania nadejdzie wraz z wiekiem . Oszukujemy przyjaciółki mówiąc, że świetnie wygląda, że wcale się nie starzeje, że ciasto które upiekła jest wyśmienite, a potrawka z kurczaka to po prostu majstersztyk godny najznakomitszego kucharza. Łżemy w żywe oczy ukochanym śmiertelnie chorym, że wszystko będzie dobrze, że nie jest najgorzej. Codzienne kłamstwa, przestały być zauważalne…stały się zwyczajne... wypowiadane mechanicznie. Oczywiście są też te, których nigdy być nie powinno, okrutne, toksyczne i po prostu głupie… ale sama natura kłamstwa podobna jest…nie to złe słowo - jednakowa z naturą człowieka, a prawda cóż?... jest tak samo względna jak jej odbicie - kłamstwo. Dla mnie jednak znacznie bardziej niewyobrażalne i niewybaczalne jest udawanie uczuć. Podszywanie się pod miłość, kreowanie na kogoś, kim w rzeczywistości się nie jest, po to tylko, by dotrzeć do serca drugiego człowieka. Kluczem stopionym z ułud otworzyć furtkę do jego wnętrza, by następnie z premedytacją zabrać i zniszczyć wszystko co w nim piękne. Najgorsze jest jednak to, że wówczas kochamy się, zasypiamy i budzimy obok obcego…obok wroga.

Króliczek, kudłate jajka i niespodzianka...

2011-04-24T21:56:00.008+02:00

Wczoraj popołudniu opuściwszy szpitalne mury, wybrałem się na długi spacer rozkoszując się ciepłem, kolorami i zapachami. Słaby, zmęczony i namówiony przez przyjaciółkę K., postanowiłem przełożyć powrót do domu na dziś. Wtedy nie wiedziałem, że owa namowa była częścią „okrutnego” spisku. Rano, wsiadając do pociągu spostrzegłem łobuzerski błysk w jej oczach, no i ten tajemniczy uśmieszek. W skrzynce czekała na mnie sterta reklam i kilka kartek świątecznych. Przekręciłem klucz otwierając drzwi. Zdjąłem buty, położyłem na ziemi torbę, gdy nagle drzwi szafy otworzyly się z trzaskiem i z wnętrza wyskoczył… potężny, różowy królik…totalnie zaskoczony i, nie ukrywam, przerażony irracjonalizmem, krzyknąłem i stanąłem w bezruchu. Królik z zadartymi przy piersiach łapkami zaczął wykonywać koliste ruchy biodrami i wtedy dostrzegłem z otwartego rozporka dyndające pomalowane w kolorowe wzory kudłate pisanki i kiełbaskę. Szok niemal odebrał mi mowę. Spojrzałem w zmarszczoną wokół nosa twarz pluszaka i rozpoznałem pod makijażem skupione oblicze własnego brata. Ten tańcząc i podskakując wyśpiewywał coś o upalonym na sianie baranku i rozczochranych, opitych owieczkach. Chwyciwszy mnie za rękę poprowadził pląsającym krokiem w stronę kuchni. Tam czekała na mnie ogromna pomarańczowo – żółta niespodzianka, a mianowicie pierzasta, kokodacząca kura, czy też kwoka raczej, o dobrze znanej mi facjacie. Dzierżąca w dłoniach wielki kosz wypchany po brzegi słodkościami. U jej stóp siedział machający wesoło ogonkiem łaciaty Reniferek. Kura Sydonia i brat różowy królik chwiejąc się na boki wyrecytowali zwariowany wierszyk i chwyciwszy mnie pod pachy, podskakując poprowadzili, a raczej zawlekli me lekko sparaliżowane okolicznościami ciało w stronę pokoju. Reniferek Halinka, której poroże zdążyło się już przemieścić pod brodę, pijana radością podskakiwała na tylnych łapkach piszcząc i trącając mnie nosem. W pokoju czekał na mnie pięknie udekorowany stół, pełen jadła i z wielkim bukietem moich ulubionych, żółtych tulipanów. Wesoła trzódka posadziła mnie przy stole i zniknęła w korytarzu. Oniemiały, siedziałem gapiąc się tępo w półmisek z sałatką. Powoli…powolutku zaczęło docierać do mnie wariactwo minionych chwil i wybuchnąłem śmiechem, aż po łzy. Kiedy do pokoju wróciła „znormalniała” Sydonia i wciąż różowy brat królik, uściskom i śmiechom nie było końca. W chwilę po tym zagościła mama z wąsatym kochasiem i dziewczyna brata. Było naprawdę wesoło i miło, a przecież miałem ten dzień spędzić w łóżku przed telewizorem, przysypiając raz po raz. A pomyśleć, że tak niewiele trzeba, by poczuć się niczym Alicja w krainie czarów…

Wszystkim Wam życzę spokojnych, radosnych świąt i mokrego dyngusa:)

Po południu doszedłem do wniosku, że Sydoni i bratu zaszkodził zapewne kwas adypinowy, będący składnikiem ich ulubionych cukierków.

Awaria...

2011-04-10T23:48:00.000+02:00

Kochani, dziękuję za wszystkie maile przepełnione troskami i ciepłymi słowami, oraz ślady pod ostatnim postem. Zapewniam Was, że nie zakańczam pisania i zadręczania swoimi smutkami, szarościami i smętami. Niestety sytuacja zdrowotna wymusza na mnie zawieszenia na jakiś czas blogowania, a i w sercu silna potrzeba izolacji…potrzeba pobycia z sobą samym i uspokojenia sztormu na oceanie myśli niespokojnych w mej głowie. Przeczekania, odtrucia, przespania.

2011-04-08T01:49:00.001+02:00

„W starej szafie”

2011-04-06T21:00:00.009+02:00

W głębokiej piwnicy pewnego domu, przy ścianie ze starej niemieckiej cegły stoi szafa. Pociemniałe czasem drewno i spękany lakier nadaje jej charakteru…środek drzwi zdobią liście paproci wylane z masy perłowej. Półokrągły, bogato zdobiony grzbiet pokryła ciężka od kurzu pajęczyna. W sercu tej szafy spoczywają niezwykłości zbierane przeze mnie latami. Wiele z nich to pamiątki jakich mamy mnóstwo: listy, kamyki, pióra…takie tam osobiste sentymenty. .. inne to rodzinne pamiątki, które przetrwały dzięki tej szafie, znaleziska. Są tam też rzeczy niezwykłe…magiczne…a wszystkie mają swoją historię. Są też takie, o których nie pamiętam. Dziś kiedy zajrzałem do niej, po bardzo długiej przerwie, poczułem jak szybciej bije mi serce…jak zachłystuję się pewnymi rzeczami od nowa …poczułem się jak dziecko, które dostało karton wspaniałych zabawek. I wpadłem na taki pomysł, bo rozpocząć kolejny, trzeci już cykl „W starej szafie”, w którym będę opowiadać historię i odkrywać przed Wami te tajemnice.

Kiedy przekręciłem klucz i uchyliłem drzwiczki z wnętrza wprost pod nogi spadł plik pożółkłego papieru. Schyliłem się i delikatnie podniosłem…był to ilustrowany dwutygodnik dla kobiet „ Moja przyjaciółka” nr.11 z 10.06.1937 r. Pamiętam, że przywiozłem ją z innej starej szafy, zamieszkującej na Jaworzu, w której przeleżała dziesięciolecia. Przykucnąłem i z zaciekawieniem, otulony ciepłym, żółtym światłem żarówki zacząłem przeglądać tę lekturę. Ku memu zdziwieniu okazało się, że w ówczesnych latach reklama rozwijała się bardzo intensywnie…i pojawiała się na każdej niemal stronie…nawet po trzy. Naprawdę oczarowały mnie swoją prostotą i sugestywnością. Zdziwił mnie też fakt, że wiele z reklamowanych tam marek istnieje do dziś…mając silną pozycję na rynku…ale popodziwiajcie sami :)

                                                     Czas na reklamę

Budzący emocje - Basia B.

2011-04-04T01:42:00.004+02:00

Ozyrys62

Basia w swych pracach czaruje pięknem ....kusi kobiecością, budząc we mnie niezwykłą tęsknotę …Ochotę skoczenia w wir namiętności i zatopienia się w pierwotnej dzikości zmysłów…ich słodkiego postradania. Jej fotografie są jakby poza czasem, wymiarem…są jak senne marzenia okryte mgłą tajemnicy...przesiąknięte mistyką kobiecej natury…kryjąc w sobie też tę mroczną, księżycową stronę.

Poniżej jedno z moich ulubionych na podstawie którego powstała Szamanka

Szkolenie...

2011-04-03T03:15:00.003+02:00

Jak wiadomo jestem stworzeniem które wzmożoną aktywność życiową wykazuje nocą porą. Późną nocą też błąkam się śpiącymi ulicami, po dzielnicach okrytych złą sławą, które straszą oskrobanymi paszczami bram. W swych spacerach zapuszczam się często w niebezpieczne zakamarki…odległe nieznane zakątki. Zapewne dla tych , którzy mnie już znają nowością nie będzie pisanina o tym, że kocham lasy, pola, dzikie jeziora…ale pewnie zdziwi niektórych wyznanie, że kocham też miasta nocą. To moje nocne łazikowanie od lat spędza sen z powiek najdroższej przyjaciółki S. , która zamartwia się nałogowo. Dziś otrzymałem mailem krótki kurs wojownika i podzielę się nim z Wami, być może komuś sie przyda :D

Fragment pochodzi z serii filmów, o których dawno zapomniałem. ..a przyznam, że oglądanie ich przyprawiało nas o potoki łez ze śmiechu… Moniś, dziękuję i poniżej dedykacja dla Ciebie :)

Nie mogąc się oprzeć wrzucę jeszcze to :)))

Życzę Wszystkim spokojnej nocy :)

Budzący emocje...

2011-03-31T22:41:00.007+02:00

Są na świecie ludzie, których słowa, muzyka, malarstwo, rysunek i ich każda inna forma artyzmu sprawia, że przystaję, zastanawiam się, czuję. Wiadomo, jedni budzą pozytywne emocje, inni te najgorsze. Jednych się kocha, drugich nienawidzi. Jednym się zazdrości, koło innych przechodzi obojętnie lub kręcąc głową. Jedni mają coś do powiedzenia…inni powielają…kalkują…tworzą, by tworzyć. Oczywiście, szanuję każdy przejaw artyzmu, każdą potrzebę wyrażania się… szanuję sztukę jaką by nie była, bo… jest sztuką. W kolejnej blogowej serii "Budzący emocje" będę prezentował twórców mi bliskich…twórców, których szanuję i podziwiam.

                                                      ElementDuszy

Jedną z osób, które będę chciał Wam przedstawić jest Krzysztof Schodowski. Kiedy kilka lat temu natknąłem się na jego prace…zamarłem. Wpadłem w emocjonalny wir. Jego dzieła przesiąknięte są sztormami i burzami uczuć…emocji kłębiących się w każdej kresce. Podziwiając je czułem, jak wracają do mnie wspomnienia minionych przeżyć, uczuć, tęsknoty, zagubienia, niespełnienia, walki z sobą samym, wali o odrobinę uwagi… miłości…o zrozumienie. Jego prace jakby ilustrowały po części mnie, jakbym czytał z nich siebie… czytał wiersze mojej duszy…jakbym wypłakał tuszem tło…wyrył cienkopisem swoje serce. Kończę tę paplaninę i zachęcam wszystkich do zapoznania się z jego twórczością, pragnąc jednocześnie podziękować Krzysiowi za zgodę na publikację jego prac.

Ukryj mnie...

2011-03-30T02:18:00.000+02:00

Stara szafo z dziecięcych lat… uchyl raz jeszcze z cichym pomrukiem nadgryzione zębami czasu drzwi. Pozwól w ten podły czas odpłynąć …zapomnieć….zgubić się. Utul mnie miękkim mrokiem paszczy, zapachem lawendowych pół. Zatrzaśnij wrota, wypluj zaśniedziały klucz. W sercu twym w kłębek zwinę się…zapadnę w sen…w spokoju szafirowej mgły.

Napisz mnie...

2011-03-27T22:23:00.003+02:00

Napisz mnie od nowa słów czułymi zdaniami, które bladym świtem z drżących warg niczym ptaki ulecą zaspane, by wić gniazda w piersiach i włosów trawie. Napisz tą pewnością powrotu, po tym jak myśląc, że śpię głęboko cichutko zamkniesz za sobą drzwi. Spokojem odbijającym się w głębi jezior oczu Twych, okalanych trzciną rzęs…trzepotem leniwym. Napisz wilgocią języka błądzącego w kędziorach łona , płynącego powoli po słonej tafli skóry by uderzyć o sztywnych sutków boje… i dalej, przez szyi pulsujących żył kanały, by zakotwiczyć na dobre w suchości warg spierzchłych pożądaniem. Napisz zachłannych dłoni pieszczotą palców, otrząsających drżący splot naszych ciał z kropli rosy potu.…zmysłów galopem…rozkosznym bólem dusz pojednania. Napisz wielką tęsknotą…skrytymi łzami…niedopalonym papierosem…Napisz mnie szczęść małych wielkimi spełnieniami.

Komu dzwonią ...

2011-03-23T22:00:00.001+01:00

Późną nocą odleciałem...spłynąłem potokiem ognistej... niemal po zgon. Powolutku wracam do życia ...choć przyznam, że nie jest to łatwe i wymaga wielkiego poświęcenia ze strony zbuntowanego organizmu. Poniższy utwór dedykuję wszystkim moim przyjaciołom, którzy w swej dobroci serca i hojności …rozpuszczali na wszystkie możliwe sposoby …dbali o atrakcje minionych dni …powodując, że emocje sięgały zenitu. Dziękuję również za striptiz przeplatany tańcem godowym wykonany przez kolegę J. i przepięknie wyśpiewane „sto lat” przez grupę barbarzyńców którym przewodziła czarownica Sydonia, zagłuszających świętą ciszę nocną moim biednym sąsiadom. Dziękuję wszystkim za pamięć …zabawę …niezapomniane wrażenia… prezenty w postaci seksualnych gadżetów, tudzież miłosnych specyfików. Dziękuję i Wam kochani czytelnicy i zaglądacze, za obecność i wszystkie ciepłe słowa.

Oznajmiam wszem i wobec …że następnego roku nie obchodzę urodzin;).

Topienie Marzanny...

2011-03-21T21:52:00.002+01:00

Chwilę po północy , gdy księżyc za oknem zalewał srebrzystą poświatą śpiący opodal lasek, szron połyskiwał na polu, a pracownię wypełniał zniewalający aromat kawy i zaklęty w sianie zapach minionego lata spędzonego w Jaworzu, powoli zabrałem się za kręcenie Mory. Zaklinając w nią wszystko co smutne, przeszłe i niechciane. W suche zieloności jej piersi, gdzie powinno być serce, ukryłem podarowane mi złoto, nucąc pod nosem zapamiętaną z dzieciństwa pieśń przekleństwa. Złoto, które miało przynieść światło, a przywiało wiatrem smutek, ciemność i zło …zło na wskroś podłe i ludzkie. Zło które uleci z dymem podczas rytuału ognia, a jego prochy spłyną z wodą daleko…daleko ode mnie. Niech wiosna rozkwitnie spokojem w sercu , radością i wiarą w lepsze jutro.

Po południu dzierżąc dzielnie w dłoniach Piękną Morę przemierzaliśmy leśne głusze, powoli zbliżając się do jeziora. Silny wiatr smagał chłodem po policzkach, choć świeciło słońce. Brązowe dywan liści chrupał pod stopami, a uszy pieścił bezustanny ptasi trel. Po dotarciu nad wodę, jak wielcy inkwizytorzy dokonaliśmy osądu, po czym z nieukrywaną radością wykonaliśmy wyrok. Zimowa Wiedźma płonęła jak się patrzy, wyrzucając ze swojego wnętrza kłęby szaro – białego dymu, aromatyzując powietrze specyficzną wonią mięty i piołunu, którymi była wypchana. Języki płomienia niemal doszczętnie wypaliły Złą Królową, nim pozwoliliśmy na dobre spocząć jej w spokojnych wodach starego jeziora.

Przy wyjściu z lasu przywitał nas pierwszy krokus :)

Jutro...

2011-03-20T15:14:00.004+01:00

Jutro ważny dzień, albowiem jest czasem wiosennego zrównania dnia z nocą. Jak każdego roku przywołujemy z Sydonią do życia słomianą Marzannę, w jej wnętrzu umieszczany wypisane na małych karteczkach wszystkie złe rzeczy, których chcemy się pozbyć. Oczywiście żegnamy też zimę symbolizującą śmierć …witając wiosnę i życie, które z sobą niesie. Po obrzędzie palenia i topienia Śmiercichy spotykamy się wieczorem przy ognisku oddając różnym przyjemnością i tańcom, a chwilę po północy świętujemy czas mego na świat przyjścia …bo tak się złożyło że jestem dzieckiem przesilenia i czasu wielkiej radości. Teraz śmieję się pod nosem …rozumiejąc, skąd we mnie taka niezwykła mieszanka smutku i szczęścia…i tyle różności, tyle sprzeczności.

Niezwykłe miejsca...

2011-03-18T02:39:00.077+01:00

Od dłuższego czasu kusiła mnie myśl o utworzeniu blogowego cyklu „Niezwykłe miejsca”. Chciałbym w nim pokazać zakątki, które zamierzam zobaczyć…zwiedzić…poczuć, oraz podzielić się miejscami już poznanymi, przygodami i emocjami jakie mi podczas wojaży towarzyszyły. Być może i w Tobie ten cykl wzbudzi chęć poznania tych zakątków. Być może połączymy wspólnie siły i przemierzymy świat w poszukiwaniu przygody.

Kromlechy

W Polsce znajduje się kilka kromlechów między innymi w Grzybicy koło Koszalina , Leśnie, Węsiorach i Odrach na pograniczu Woj. pomorskiego i kujawsko-pomorskiego. Od kilku lat noszę się z chęcią odwiedzenia tych że miejsc. Największe w Polsce, drugie co do wielkości w Europie skupisko kamiennych kręgów znajduje się w pobliżu wsi Odry, objęte jest ochroną w rezerwacie archeologiczno – przyrodniczym nad rzeką Wdą . W sosnowym lesie znajduje się 10 całych i fragmenty dwóch kamiennych kręgów. Najmniejszy z nich ma średnicę 15 m, największy 33m. Oprócz kręgów w Rezerwacie znajduje się około 30 kurhanów. Ciekawostkę stanowi fakt, iż na 300 głazach odkryto 86 gatunków porostów występujących wyłącznie na terenach wysokogórskich. Od lat nasuwają się pytania – czy kręgi pełniły rolę kalendarza do wyznaczania dni letniego i zimowego przesilenia? Czy były rodzajem świątyni? Archeolodzy do dziś nie potrafią na nie odpowiedzieć. Tak czy siak zamierzam tego lata zobaczyć owe cuda. Dodatkowo z wielką przyjemnością odwiedzę pewnego niebanalnego „znajomego - nieznajomego”, zamieszkującego w niewielkiej wiosce położonej w Borach Tucholskich. Oczywiście po podróży zdam obszerną relację.

źródło zdjęcia

Zródło zdjęcia

Jabłoń...

2011-03-17T03:28:00.007+01:00

Spoglądam zza szyby na sędziwą jabłoń okrytą płaszczem mroku. Wykręconą niczym stara kobieta w modlitwie, konarami ku niebu. Jabłoń w której, jak mawiała niegdyś mama, mieszkają dobre duchy. Teraz wszystkie dobre duchy uleciały, a gnieżdżą się tam jedynie duchy złe. Czarne niczym skrzydła kruka. Ukryte w gałęziach jak grzechy wyją nocą głosami niechcianych dzieci. Nieszczęśników, co życie sznurem do drzewa w węzeł spletli i tych, którzy w odmętach szalonej miłości zapłakane powieki jak wieka trumien przymknęli. Płaczę, sercem krzyczę co piersi rozrywa…nad nimi…sobą samym…nad koralikami dni co z dłoni mi powypadały.

Piękny dzień...

2011-03-13T22:36:00.001+01:00

Przeżyłem dziś naprawdę piękny dzień, taki co uskrzydla i wypełnia po brzegi dziecięcą radością. Szczęściem istnienia. Po niezwykle męczącej i nieprzespanej nocy w dobry nastrój wprowadziły mnie pierwsze promienie wschodzącego słońca i mocna, gorąca, lekko osłodzona kawa. Gdy psina Halina zwinięta w kłębuszek spała słodko w wymiętej pościeli, ja cichaczem wymknąłem się z domu, by zaczerpnąć rześkiego powietrza. Potem szybki prysznic, śniadanko i telefon do S. Krótko po dziewiątej spotkaliśmy się na starym lotnisku i wyruszyliśmy na spacer. Powietrze uderzało w nozdrza zapachem wiosny przydymionym wonią palonych traw. Nad nami klucz Żurawi obwieszczał przybycie donośnym klangorem. W gąszczu puszystych bazi pląsały skowronki, wyśpiewując słodkie trele. Przywitały nas też pierwsze nieśmiało wybijające się spod ziemi przebiśniegi. Szliśmy rozkoszując się światem. Halina z niezwykłym entuzjazmem próbowała wykopać nornice, w radosnym szale biegała po łące przeskakując nad zwalonymi pniami, niuchając, merdając ogonem. Po drodze zwiedziliśmy opuszczone ruiny, w których nigdy wcześniej nie byliśmy…zaskoczeni, że w ogóle takowe tu istnieją. Pochłonięci rozmową jak za dawnych młodzieńczych lat, której tak bardzo mi było potrzeba… zgubiliśmy się…co nie jest w naszym przypadku nowością. Rozbawieni postanowiliśmy dotrzeć do najbliższej z dróg, a potem jakoś będzie. Kiedy dotarliśmy w końcu do szosy, ku naszemu zdziwieniu okazało się, że jesteśmy 16 km. od naszej mieściny. Ponieważ dzień był wyjątkowo wiosenny i ciepły zdecydowaliśmy powrócić tą samą drogą. W sumie przedreptaliśmy ponad 30 km.

Tęsknota...

2011-03-10T22:48:00.002+01:00

Tęsknota w piersiach mych gniazdo uwiła ze wspomnień ciepłych jeszcze. Skrzydłami smutku czarnego oczy przysłoniła. Ciężkie to tęsknicy gniazdo jak kamień przydrożny, grobowa płyta…w sercu żalem wyryte szeptane nocą słowa… ciche obietnice.

Piątek...

2011-03-04T21:48:00.000+01:00

W południe telefon. Ledwo docierają słowa – wypadek…szpital…brat. Strach zaciska pętlę wokół szyi po bladość. Łapie nerwowo powietrze. Czuję jak oczy nasiąkają łzami. Serce wali w piersiach jak kowalski młot…bębni w uszach. ..rozsadza czaszkę. Oddalam myśli od czerwieni krwi, pogiętej karoserii, kawałków szkła…by nie zwariować. Przed oczami przemykają obrazy drepczącego po podłodze bombla z umorusaną czekoladą buzią. Chłopca z zaczesaną na bok grzywką, pochłoniętego zabawą z dinozaurami…chłopaka z kolorowymi włosami na głowie i pierwszym tatuażem mającym podkreślić jego niezależność i indywidualność …mężczyznę w dobrze skrojonym garniturze, uśmiechniętego, oczekującego ukochanej. Brata młodszaka, z którym być może więcej nie porozmawiam…nie wypiję piwa…nie pobawię jego dzieci. Nieznośne czekanie na korytarzu szpitala…na jedno tak ważne słowo. Kiedy w końcu przylatuje niczym biały gołąb…opada napięcie ustępując miejsca dławiącej radości. Poskładany w całość młodszak, powoli będzie dochodzić do zdrowia…i nadal zadręczać starszaka. Feralny dzień… powoli kończy się…zabierając ze sobą chwile podszyte pechem. Tylko we mnie niespokojna myśl...myśl o śmierci …mojej śmierci, a właściwie kształcie jaki przybierze. Czy będzie rysami twarzy ukochanej osoby, rozpędzonym samochodem nadjeżdżającym z naprzeciwka… kroplą kapiącą powoli z kroplówki, zimnym ostrzem noża…jak dobrze, że niektóre karty pozostają nie odkryte do samego końca.

Z przeszłości...

2011-02-26T20:07:00.000+01:00

Krocząc niegdyś ścieżką swego losu pogubiłem najcenniejsze paciorki wiary w miłość, ludzi, dobro…zagubiłem sens… Spadłem na dno beznadziei, brodząc w lepkiej, smolistej mazi koszmarnego, niekończącego się snu. Stałem się cieniem...niewyraźną kalkomanią człowieka którym byłem…po którym płakali najbliżsi i przyjaciele. Broczące spienionym bólem serce nie chciało bić. Okryte czarnym całunem smutku oczy nie chciały dostrzegać kolorów, smug światła przedzierających się przez szarości. Skostniała dusza nie chciała otwierać się na drugiego człowieka. Powoli konałem w butwiejącej klatce ciała, odurzony fermentacją gnijących myśli, karmiąc się szczęśliwymi skrawkami wyblakłych wspomnień. Byłem przeszłością. Każdego dnia błagałem o swój rychły koniec, szeptem zaklinając dobroduszną śmierć…aż nadeszła. Lodowatym dotykiem wymrażając, co było…Odchodząc z końcem, przyniosła początek nowego…Lepszego.

Kilka słów o ...

2011-02-22T22:11:00.001+01:00

Od zawsze miałem świadomość, że należę do niezwykłej rodziny…dziś jeszcze wzmocniło się to poczucie. Jak pisałem we wcześniejszym poście, rodzinkę mam wspaniałą…nie raz dziękowałem już, że mogłem się narodzić, przebywać, wychować w gronie tak zacnych i pięknych dusz… Rodzice, ciotki, dziadkowie, pradziadkowie wpoili we mnie miłość do świata, przyrody, ludzi, niezależnie od tego jakimi są, jaki jest ich status społeczny, kolor skóry, religia, poglądy. Powtarzali, by kierować się mądrością i przeczuciem, a nie podszeptami czy fałszywymi drogowskazami. Nauczyli mnie smakować życie sercem, wypuścili z gniazda ptakiem wolnym, świadomym swej odrębności i niepowtarzalności. Dzięki nim nauczyłem się szacunku do pracy, jakakolwiek by nie była, zabawek, książek, odzieży, dzieł sztuki i dzielenia się z innymi dobrami, których mamy nad stan. Wypieścili poczucie obowiązku udzielania pomocy ludziom starszym i w potrzebie. Czerpnia radości z rzeczy małych, czasami niezauważalnych przez innych. Ale żeby nie było kolorowo, wyniosłem też z gniazda szczyptę niezdrowego rozsądku, braku barier, gorący temperament, wolność słowa i poglądów, za które czasem słono płacę.

Chciałbym poświęcić też dla tych najbliższych choć krótką notkę, bo myślę, że ciekawe z nich indywidua :)…ale to w następnym poście.

Płynę...

2011-02-21T21:48:00.000+01:00

Płynę spokojnie łajbą żywota mego po morzach codziennych dni. Czasami zakołysze, zagrzmi, falą zaleje, obmyje solą oczy. Ale dalej płynę spokojnie, bez szaleństwa, bez przepychanki. Omijam ławicę piranii, żarłacze rekiny i ryby młoty. W płóciennej torbie przetarty, skórzany portfel nigdy nie jest pusty, zawsze jest w nim tyle, ile być powinno…nie więcej…nie mniej…w sam raz. W szczerości mogę powiedzieć, że jestem szczęśliwy, że mam czas…całe mnóstwo wolnego czasu, który mogę wykorzystać jak tylko zechcę. Płynę nieco senny…nieco oderwany. Przybijam do pięknych wysp…poznaję ludzi, wyjątkowych w każdym względzie…niezwykłych. Czasami wydaje mi się, że moje życie to sen…ale równie często nadciągają czarne, skłębione chmury. Biją w piersi pioruny bolesnych wspomnień. Duszę zalewa deszcz smutków, niespełnień, rozterek …ale przemija…stając się swoistym katharsis. Rodzinę mam wspaniałą…nie raz dziękowałem już, że mogłem się narodzić, przebywać, wychować w gronie tak zacnych i pięknych dusz. Jest też oczywiście i wyjątek, Mroczny Stefan, ale bez niego wszystko runęłoby, poprzewracało się, a świat zwariowałby zupełnie. Los obdarował mnie wspaniałą przyjaciółką, o której pisywałem nie raz. Codziennie raduje mnie, dodając nowych sił towarzystwo totalnie odjechanego psa. Kocham to swoje życie i nienawidzę…lecz wciąż chcę je śnić…prześnić…po kres mych dni.

O sobie...

2011-02-18T23:38:00.003+01:00

Mam dość ciągłego jazgotu na swój temat, mądrości i pouczeń, co w moim wieku wypada, a co nie. Zawsze byłem sobą, pomimo wielu przykrości, zawiści, niezrozumienia, głupoty i nie zamierzam tego zmieniać …nigdy! …i co z tego, że biegam podczas letnich deszczy nago wśród łąk, pól żytem szumiących, zielonych lasów…rozkoszując się wolnością chwytaną głęboko w płuca podczas burz szaleństwa…Kocham bliskość natury, przecież jestem częścią niej. Kto zabroni mi kochać ludzi nie zważając na płeć…no kto? Kto potępi tego wrażliwca we mnie, co nosem polnych kwiatów zapachy wysysa...nektarem ich się poi. Krople rosy stopami bosymi z porannej trawy strząsa. W mgieł słupach mlecznych chichocze i tańczy…przy ogniu w leśnej kniei w noc zrównania z drzew duchami rozmawia…że z serca pierwotnej dzikości ukochał zapomniane Bogi. Czy to czyni mnie odmieńcem?...że uwielbiam piersi krągłości i silne męskie dłonie…że wiara , którą bez zgody mej Kościół narzucił jako niemowlęciu, znak krzyża kroplą czyniąc na czole…obca mi jest …niechciana. Czy jestem inny, bo z serca trzepotem i życia rodnością budzę się każdego rana. Czy jestem …nie taki …bo nie lubię sportu, samochodów i walki. Wolę ksiąg mądrości sczytywać, spokój odnajdować w oczu ludzi jeziorach, zatracać się w dłoniach dotyku i warg pieszczotach, przy dzwonkach polnych fioletu zasypiać, kolorami jesieni się wzruszyć i śniegu płatkiem białym…że lubię podróże …kochać i być kochanym…czy jestem inny, bo wolę śnić piękne sny, niż chadzać do niechcianej pracy. ..bo nie zarzynam się o pieniądze i gdzieś mam dobrobyt…do grobu nie zabiorę...że domem mym świat…ziemia wszędzie jednakowa, tak samo spomiędzy palców się sypie…i szept kamieni jednaki …bo nie ma dla mnie znaczenia status, uroda ani kolor skóry… że nie potrafię nienawidzić, zazdrościć i gardzić…czy przez to jestem inny? ,że pomimo lat wciąż patrzę na świat oczami dziecka, wszystkim zachwycam od nowa…że umysł, choć dojrzały i wiedzą obszerną zmącony…nie zgnuśniał…nie zdusił się w oparach powagi…że wciąż cieszy wielkość rzeczy małych…że życie czuję pięcioma palc łechtaczkami.

Czy jestem inny? nie taki? Kim mam być zatem …jeśli nie sobą samym?

Snuję się...

2011-02-17T19:24:00.000+01:00

Snuję się. Jak zbłąkana dusza poszukuję światełka w ciemnościach. Czasami dostrzegam je, rozpościeram skrzydła i lecę, nieprzytomny jak ćma…gnam. Kiedy już zbliżam się, dotykam niemal… spadam blaskiem rażony w ciemność jeszcze głębszą, gęstszą, pełniejszą. Niewidomy przedzieram się przez czerń wyciągając przed siebie ramiona. Czasem zatrzyma mnie drugi człowiek. Wplecie w siebie objęć splotem… ciepłem dłoni… warg wilgotnych drżeniem. Pokocha… rozkocha… Jasnym uśmiechem przepędzi cienie. I to szczęście upojne przemija jak oka mgnienie… i znów zapadam w ciemność, tonąc w morzu błądzących cieni…

Przytul mnie...

2011-02-14T16:27:00.001+01:00

Leżę przed Tobą...

2011-02-12T00:05:00.004+01:00

Leżę przed Tobą, ołtarz ciała nagi…zapachem pragnienia ubrany…wołam szeptem…kuszę grzechu drżeniem. Pytasz – czy to niebo zapłonęło w górze?…mówię …nie…nie…to tęsknota tli się we mnie. Podejdź, dotknij…spij skóry nektar głodnymi aksamitu wargami…tę słodycz…tę magiczną kroplę… nie unoszę powiek, by nie spłoszyć tych chwil ulotnych mych rzęs trzepotem…by nie spozierać w twe nieprzytomne, omglone szaleństwem oczy … opadnij na mnie jak szarańczy deszcz …opleć bluszczem rąk...pocałunkami zmąć krew…zatańczmy jednością ciał… tańcem tym, co łączy nas z aniołami i demonami na tak krótki czas…

Może jutro...

2011-02-10T11:55:00.001+01:00

Słońca promienie przedzierają się przez witraż zawieszony w oknie pracowni zalewając ściany kolorami. Na stoliku stygnie kawa, przede mną sztaluga…płótno. U nóg zwinięty w kłębek pies, grzeje me stopy. Powietrze drży dźwiękiem wydobywającym się z kolumn wieży. Jest pięknie. W głowie burza, serce rwie. Podnoszę pędzel…ręka drży…boję się…

Ostatni raz dotknąłem farbą płótno niemalże 16 lat temu. Od roku bezustannie męczy mnie potrzeba wyrzucenie z siebie kolorów, które niegdyś utraciłem. Gdybym mógł cofnąć się …nie pozwoliłbym sobie temu sprzed lat, zabrać radości tworzenia…wyrażania się. Ale cóż, stało się. Od dziecka kochałem rysować. Dzięki wspaniałym rodzicom mogłem bez problemu rozwijać swoją pasję. Pierwszym płótnem była pościel …ściany i meble. Pomimo pedantyzmu ojciec przymrużał oko, a mama chowała wszystkie te „mazaje” w kartony pamięci. Burza wieku dojrzewania była czasem wspaniałości artystycznej, emocje kipiały we mnie znajdując ujście w malowaniu, pisaniu i fotografii. Pierwsza miłość…trzy najpiękniejsze lata życia. Trzy lata …i koniec…wraz z pękniętym sercem odeszły kolory…uciekły słowa…skończył się ten artysta we mnie. Zaniechałem jakiejkolwiek edukacji w tym kierunku. Większość prac została zniszczona, wiersze spalone. Porzuciłem wszystko i oddałem się całkowicie pracy, jedynie raz na jakiś czas aparatem pstrykałem. Niespełna dwa lata temu…gnany potrzebą, z przestrachem chwyciłem Żelopis i sztywną ręką wykonałem pierwszy rysunek…tak amatorsko. Ta radość, to niewypowiedziane szczęście powróciło wraz z pierwszą kreską…kropki postawieniem …ale uchodzi ze mnie tylko czerń i biel. Może jutro…pojutrze …za tydzień zatańczę na płótnie pędzla kolorami.

I wrzucam dwa z pierwszych rysunków, tych po długiej przerwie :)

" Ptaszydlaki ...ze snu"

"Axis mundi"

Tyle słów...

2011-02-09T17:48:00.001+01:00

Jest tyle słów, które chciałbym Ci powiedzieć…Wypieścić palca drżącego opuszkiem na skórze…wyszeptać do ucha. Słów …ułożonych nieprzespaną nocą w bukiety zdań. Zasuszonych w listach nie wysłanych. Słów, których nigdy nie wypowiem …nie wyśpiewam…nie napiszę, gdyż spadają na dno duszy jak z drzew jesiennych rdzawe liście, by odpocząć w ciszy.

Usłysz szept...

2011-02-06T03:42:00.003+01:00

Błąkam się spłakanymi ulicami śpiącego miasta. Obudź się samotne serce…usłysz szept…wyjdź, może odnajdziesz mnie w rozcieńczonym kolorami neonów mroku.

Sobotni spęd...

2011-02-05T21:27:00.002+01:00

Na rodzinny zlot u cioci G. stawiłem się późnym popołudniem. Buźka…pliczkowy całus, kilka przymilnych zdań, uprzejmości i do stołu stado gna. Pośród nienagannie błyszczących sztućców, talerzy i salaterek czuć lekkie napięcie. Każdy z gości w duchu modli się o łaskawość losu i dobry posiłku bieg. Wszyscy wiedzą, że cioteńka G pedantką, damą i świetną panią domu jest. Prawda to znana i niekwestionowana. Ze swoistym wdziękiem, ciocia wkracza do pokoju z dużą , porcelanową misą rodem z Chodzieży, zakończoną kopcem cudnie pachnących, parających ziemniaków w całości. Wszystkie piękne, idealne, bez spękań, naruszeń, odłamać…dosłownie cudo wyjęte z reklamy. Przez chwilkę przemyka mi myśl, czy ciocia atrapy nie serwuje dziś. W drugiej mniejszej porcelanie okrasa plus smażony boczuś. Niemal z namaszczeniem stawia ją po środku stołu na bielusieńki, czarujący krochmalu wonią obrus. Przemierza po twarzach zebranych uważnym wzrokiem i unosząc lekko prawą brew odchodzi, wracając po chwili z wazą . Uśmiecha się…zaprasza gestem dłoni… mówi smacznego. Pierwszy zerwał się dziadek, w pół drogi zatrzymał się zdjęty jękiem. Chwycił za krzyż i z wybałuszonymi oczyma zastygł z bezruchu. Na pomoc dziadzi ruszyła Monika kuzynka, ocierając się zalotnie biodrem o silne ramię umiłowanego, chwyciła nalewkę… zgięła się w pół. Czarując zebranych piegowatym biustem i gwiazdorskim uśmiechem znużyła ją w krwistym płynie. Jak wiedźma zamieszała w kotle i chlup w dziadziny talerz zupy ciut. Potem drugi raz i ciociny czas…następnie wujka, brata, swój i chłopaka , kuzyna, mamy i jej kędzierzawego kochasia, no i w końcu nadszedł na mnie czas. Poprawiwszy się wygodnie, dosunąłem do stołu tak, że poczułem pod żebrami blat. Zewsząd dochodziło chlupanie i radosne pomrukiwanie. Nad ziemniakami ruch. Komplementy, że barszcz wyśmienity jest. A ja siedzę…zerkam tępo w talerza zagłębienie. Podskórnie wyczuwam lęk, że coś pójdzie nie tak…stanie się. Pod stołem pupil Pikuś, czyli ciociny pies obwąchuję krocze me. Delikatnie odganiam drania kolanem…ale on nie… głębiej brnie i uparcie jęzorem po wewnętrznej ud stronie. Boże, wiem, nie wierzę i nie modlę się…ale jeśli jesteś daj siły bym wytrzymał…nie załamał się….

-A ty kochanieńki , czemu nie jesz? - zaświergotała ciocia – nie jesteś głodny? No tak, Ty pewnie wcale obiadów nie jesz… zobaczysz, wykończysz się.

- Ciociu, wszystko jest w porządku…jem…dużo jem – odpowiadam z uśmiechem…starając ukryć to narastające we mnie napięcie…ten strach. Ta… Znacie może ten stan, w którym , im bardziej się starasz, tym mniej wychodzi? Ciotka patrzy i wzrokiem nie znoszącym sprzeciwu kieruje mnie w stronę talerza. Drżącą ręką unoszę łyżkę, powoli zanurzam w barszczu…próbuję…połykam…zanurzam i tak wiosłuję niestrudzenie…nieco uspokojony…gdy nagle z bezpiecznej oazy wyrywa mnie głośny, pytający dźwięk wydobywający się z wydatnych warg cioci G

– A ziemniaczka to nie? – czuję jak zalewa mnie pot, wysyłam kuzynowi błagalne sos…SOS!!!. Ten uśmiech się do mnie…i ucieka w przerwaną rozmowę. Na polu bitwy z misą ziemniaków zostałem sam…wysuwam rękę…nabieram pyrę na łyżkę i powoli…powoluteńku wracam. Odetchnąłem z cichym świstem wypuszczając powietrze.

-No śmiało, śmiało Norberciku – wtóruje ciocia.

Kolejny raz nabieram kartofla i z dobrym skutkiem zakańczam misję. I kolejne powodzenie, i następne…

- Jeszcze tylko jednego – nalega piekielna Gienia.

Czemu nie?- pomyślałem i ponownie na łyżkę kartofla. Uśmiechnięty spoglądam w stronę umorusanego jak dziecko dziadka, kiwam głową do wujka i czuję, że coś jest nie tak…drżenie czuję i przechył… w ostatniej chwili widzę jak wędrujący nad talerzem ziemniak zsuwa się… poczułem jak czas nagle zwolnił bieg…bezsilny patrzyłem jak ziemiaczany łajdak mknie niczym kometa w stronę talerza, po czym uderza z ogromną siłą w zdobną oczkami tłuszczu taflę zupy…rozpryskując dokoła czerwoność… Jak spadające na obrus, zastawę i moje ukochane jasne, lniane spodnie krople barszczu bezpowrotnie zmieniają się w kwieciste plamy. Do uszu dobiega piskliwy wrzask:

– O nie! Nie! Coś Ty narobił! Taki sam kaleka jak jego ojciec…

Kuzynka z chłopakiem w śmiech, wujkowi, dziadkowi mamie i jej kędzierzawemu kochankowi zaparło dech. I tylko krople zupy w ciszy i spokoju po policzkach mych spływały, barwiąc jasny sweter, podchoinkowy ciociny prezent. Fak, szit, kurwa! Dlaczego zawsze trafia się to właśnie mnie?

Deseru w postaci ciasta czekoladowego z wyśmienitym kremem niestety nie dostałem już…nie.

W końcu idę spać...

2011-02-02T05:54:00.005+01:00

Po trzech dobach niespania czuję się tak :)))

Nim jednak wskoczę w ciepłe pielesze proponuję wesoły numerek na początek dnia:)))

Dobranoc wszystkim :)))

Światłoczuły...

2011-01-31T19:42:00.000+01:00

Po długim namyśle postanowiłem założyć kolejnego bloga, na którym chciałbym podzielić się z Wami swoimi obrazami chwyconymi okiem obiektywu. Serdecznie zapraszam :) http://nordberd.blogspot.com/